DIELLZA NESER KA DITËLINDJEN

DIELLZA - MBIYLLI I GJITHËSISË DHE
LULJA MË E BUKUR E PËRJETËSISË

Dymbëdhjetë vite më parë, pikërisht më daten 29. 09. 1995. kjo botë kishte fituar edhe diellin e dytë të quajtur DIELLZA.

"Diten kur u linde
më njëzet e nëntë shtator,
DIELLZË ty të pagëzuam
se lindi dielli i jonë.

Ishte e nëntëdhjetë e pesta
me skame e varfëri,
por ty të dha zoti shëndetin
të gjithë të kishin lakmi".
(...Si ajo nuk ka më tjetër)

Atë ditë ndriqimi i vendit ishte dyfishuar dhe dukej se anë e kënd mbretronte gëzimi, hareja, kënaqësia, lumturia . . . sepse Zoti i Madh kishte lëshuar mbi tokë një engjëll të veçantë të stolisur me shumë e shumë veçanti me të cilat nuk kishte njeri të cilit nuk i tërhiqte vëmendjen. Këtë engjëll të kësaj bote Zoti mua ma kishte falur si një dhuratë ekskluzive dhe preminë e të gjitha premive. Ajo rritej si molla në gemb dhe çdo ditë e më shumë zbukurohej ndërsa me mprehtësinë e saj mendore çdo herë bëhej më tërheqëse për të gjith ata të cilët kishin fatin dhe kënaqësinë ta njihnin. Në vete ngërthente të gjitha veçoritë hyjnore të engjujve të Përendisë. Ajo ishte e lindur që vetëm të dashuronte me tërë qenien e saj ndërsa konceptin e urrejtjës as që e kuptonte. Shëndriste, shëndriste, shëndriste dhe si magnet tërhiqte gjithë ata të cilët kishin fatin dhe kënaqësinë për tu takuar me te.

"Zoti e solli në këtë botë
si një mrekulli,
por prap e muar pranë vetës
si engjëll të tij".
(...Lulja e përjetësisë)

Për shkak të gjendjes tejet të rëndë nga okupimi i poshter serb, më mungonte paraja-leku qe t'i bleja nga një litër qumshtë në ditë gjerësa u gjet një njeri me zemer e shpirtë të Madh, Avdyl Haxhimurati nga Rahoveci, i cili këtë artikull të domosdoshëm veçanërisht për fëmijë ma siguroi kurr pa më pyetur a kam për të ia paguar apo jo. Avdylin sot e gjerë në amshim do ta kujtoj dhe lutem që zoti tek ai dhe gjithë të dashurit e tij të sjell gjithë të mirat që ai ka. Duke qenë se Avdyli këtë ma jipte me zemer, bukuroshja rritej dhe zbukurohej në mënyrë fantastakike.
Si pasojë e këtyre rrethanave të krijuara nga armiqtë e perbetuar te të gjithë shqiptarve, u detyrova që ate ta largoja nga vetja dhe ta dergoja në mergim pranë babit të saj, Agronit i cili dy vite më parë pa pasëportë e duke kaluar burg pas burgu, kishte arritur në Gjermani për të siguruar mbijetesen e prindërve, bashkëshortës dhe Arbërit e Diellzës e cila kishte lindur dy muaj pas shkuarjes së tij në mergim. Atë ditë, më 07. shtator 1997. me autobus u nisem nga Rahoveci për në Prishtinë e prej andej për Mitrovicë për ta lidhur me personat të cilët do ta transportonin për në Gjermani. Prej Prishtine gjerë në Mitrovicë disa studente të univerzitetit të Prishtinës të cilat poashtu me të njejtin autobus udhtonin për në Mitrovicë, nuk kishin të përmbajtur dhe nga duart e mia ma rrembyen për ta puthur e përqafuar duke e mbajtur në krahet e tyre krej gjerë sa arritem në Mitrovicë e më në fund më thanë se kurr në jeten e tyre nuk kishin parë një fëmi të këtillë. Më në fund Diellza tashmë dyvjeçare dhe Arbëri tre vjeçar së bashku me nënen e tyre Fedaijen arrijnë tek babai i tyre Agroni i cili nuk e njihte të bijen të cilen e kishte lënë dy vite më parë në bark të nënës.
Që nga ajo datë, mua lotët nuk më janë tharë sepse më mungonte shpirti i shpirtit tim, Diellza e cila sapo kishte filluar të ecte, nuk linte ditë të zotit pa më pritur në oborr derisa unë vija nga puna ku punoja tek një firmë private pasiqë tashmë pothuajse të gjithë shqiptarët ishin larguar nga puna e tyre.

Kështu, kalojnë tri vite gjerësa përsëri shpirtit tim t'i këthehet shpirti i tij. U kënaqa, u kënaqa e u kënaqa.
Diellzusha tash fillon mësimet parashkollore dhe dihet, ËSHTË MË E MIRA. Pastaj vazhdon mësimet për katër vite rresht pranë shkollës fillre "Isa Boletini" në Rahovec ku me bukurinë e saj, sjelljen e mirë dhe suksesin e dalluar në mësime, të gjithë i mahniste e veçanërisht mësuesen e saj Vera Lila

"Klasës së pestë fillore
e mësuesës Verë që e mësoi,
sa të jenë jeta jetë
DJELLZUSHA do u mungojë".

Por për fatin tim të zi, kjo nuk zgjati shumë dhe më daten 04. 06. 2006. Diellza ime e dashur e pëson në një aksident komunikacioni por me shpirtin e saj të Madh lufton për jetë a vdekje plot 25 ditë, pikërisht gjerë më daten 28. 06. 2006. kur pushon së rrahuri zemra e këtij engjëlli për të shkuar përjetësisht në përjetësi e mua për të më lenë me shpirt të vrarë e zemer të përvëluar.

"Por mua më le me zemer të vrarë
se nuk të kam më pranë,
kopshtin ma ke varfëruar
Oh-aaa-ah ! DIELLZEN ku e kaaam "?!!!
(... Lulja e përjetësisë)

"Veç një yll që e kam n’amshim,
në përjetësi tash që gjallon,
ai është shpirti i shpirtit tim
që ende të gjallë në këtë botë më mbanë".
(... Shpirti i shpirtit)

Ajo tash është lulja më e bukur e përjetësisë dhe vetë mbiylli i gjithësisë:

"Për sa kohë që kopshtin
në këtë botë ma ka stolisë,
tash s’është më lule e tokës
është lule e përjetësisë".
(...Lulja e përjetësisë)

Mirëpo, për mua jeta në këtë botë është bërë e padurueshme dhe e pakuptimtë sepse DIELLZA U LIND TË JETONTE, JO TË VDISTE :

"Arbërit e Arditit
shumë po iu mungon,
po ç’do t’i bësh babushit
për ditë që po shterron.

Ai shumë do të nxitojë
qe tek ti të vij,
është betuar në zotin
që këtu pa ty të mos rrij".
(...Si ajo nuk ka më tjetër)

Kështu ditët kalojnë e dhëmbja sa vie e shtohet

"Thonë se, “koha sheron plagët”
por jo gjithëmonë kjo është e vërtetë
sepse paska edhe plagë të tilla
që nuk sherohen dot kurr në jetë.

Sado që ditët po kalojnë
kurrsesi dhëmbja s’paksohet,
ajo s’bie nga intenziteti
veç sa vie e më shumë shtohet.

Secila ditë që zbardhë e ngryset
diçka tuajen më përkujton,
nga kujtimet e panumërta
OJ SHENJTËRI që na i ke lënë".
(...Koha nuk sheruaka plagët)

E tash të gjithë familjarët, farëfisi, shokët, miqtë e dashamirët dhe të gjithë ata që e njohen por edhe shumë e shumë të tjerë të cilët ate e njohen përmes shkrimeve dhe fotove të saja në faqet shqiptare të internetit, këtë engjëll të përendisë e kujtojnë me mallë, krenari që kishin një mrekulli si DIELLZA por edhe me pikëllim të pashoq që fizikisht ajo tashmë nuk është në mesin e tyre prandaj :

"Për ty do të qajë farë e fisi
anë e m’banë kah janë
se të gjithë nga ‘i plagë në zemer
Diellzë për ty e kanë.

Për ty do të qaj karriga
të zbrazur që e ke lënë,
për ty do të qaj ditari
që s’mban më emrin tënd.

Si do të shikojmë tash rrobat
që i ndërroje çdo ditë,
e si do të shikojmë pesat
në ditar që i ke rradhitë.

Si do të shikojmë tash librat
që na i le kujtim?
çelik ta kishim zemren
s’do bënte durim.
(... Si ajo nuk ka më tjetër)

Eh, DIELLZA neser ka ditëlindjen e dymbëdhjetë të cilen veçanërisht babushi i vetë do ta festojë :

"Dhe, më njëzetenëntë shtator
me shpirt të vrarë do të përkujtoj,
ditëlindjen tënde si ditë të shenjtë
me një gotë helm, do ta festoj.
(...Koha nuk sheruaka plagët)

Adem Berisha shkruajti:
Eh, DIELLZA neser ka ditëlindjen e dymbëdhjetë të cilen veçanërisht babushi i vetë do ta festojë :

Jo baca Adem kesaj radhe gabove nuk je i vetmi qe do festosh ditelindjen e saj te 12. Jemi te gjithe ne me ty i gjithe forumi dhe ne jemi pjes e familjes se Diellzes... Ajo eshte engjulli jone Dhimbje dhe Krenaria jone.

Zeri yte si ze bilbili
asnjeher Diellze sdo te shuhet,
gjithe zemrat i helmove
me vdekjen tende te nxituar.

O Lindi, Zoti të bekoftë, u rritësh si molla e rremit dhe përjetësisht përjetofsh të gjitha kënaqësitë e mundshme.
Babushi me ndihmen e juve të gjithëve edhe kësaj here do të përpiqet të bëj "gajret", durim edhepse thuhet se "të durosh është baraz me ate sikur të gëlltisje një qerre me therrra".

Bej te vij ...!

Sa u lodha sa u treta
S'kam rehat
Gjithemone duke rendur
Dite e nat '!

Kerkoj rruge kerkoj shtigje
Gjithemone
e pa gjume jo e qete
Ju kerkoj!

Mall e endra ngateruar
Me mundojne
Bej te vij po s'eci dot
Eshte ...Vone !

Bej te ulem ne sofer
ditelindejen te me urosh
Nuk mundom dot
Engjejt nuk me lene.

Xhaxhi Adem Festoje ditelindjen e Diellzes.
Mos e ler dhimbjen te te mposht.Ne e dime qe jeta eshte e padrejte, por duhet ne ti japim ngjyrim.
Cfare i trokiti ne dere njeriut dhe nuk e pranoi?!

Të dashurit e mi veçanërisht Naki, Lindi, Arla, unë edhe në këto çaste të dhëmbjes dhe pikëllimit të thellë për humbjen e DIELLZËS sonë të dashur të cilës në vend qe të ia festonim ditëlindjen e 12-të, na imponohet qe ate ta përkujtojmë pas 460 ditësh ikjeje nga kjo botë e të cilat janë sa 460 shekuj, me ndihmen TUAJ shfrytëzoj atomet e fundit të forcës dhe energjisë sime që disi të përballoj këtë humbje të pakompenzueshme. Ngushllimet TUAJA dhe bashkëndiesia juaj më janë si një infuzion-serum i cili përsëri më këthen në jetë pas humbjës së të gjitha kënaqësive të jetës ngaqë Diellza për mua ishte gjithëçka e më në fund edhe shpirti i shpirtit tim.
Unë nuk gjej fjalë për të shprehur gjithë ate që ndiej kur nga JU marr mesazhe kurajuese dhe kur shoh se ç'keni bërë e ç'bëni në vazhdimësi për mua dhe për engjullin tonë Diellza. Nuk dij as si të falenderohem veç më mbetet të lutem për JU: Zoti Ju bekoftë së bashku me gjithë të dashurit që keni.
Uroj që në të ardhmen të këmbejmë letra e mendime për tema të ndritura e për gëzime reciproke.
Poashtu dëshiroj të falenderoj edhe gjithë të tjerët që më parë ose më vonë më ngushlëluan e që me këtë rast ndoshta nuk e kanë pasur mundësinë të shkruajnë ndonjë fjalë.
Shpirtërisht Ju përshëndetë i juaji xhaxhi Adem.

xhaxhi Adem mendoj nuk eshte kurre vone per te ngushelluar dike per humbje te medha.
andaj me lejo qe tiu ngushelloj dhe une e ju them se DIELLEZA eshte ne nje vend me te mire.
jam prane jush sirena

Shumë e nderuara sirena, fjalët e mira, fjalët pajtuese, ato që burojnë nga mirësia dhe zemra e miqëve e dashamirëve, kurr nuk janë të vonuara, përkundrazi janë ndihmesë e veçantë në kohen kur ndoshta të tjerët kanë krye obligimin e tyre human dhe tani natyrisht se ndodhen pak më në periferi kështuqë personi atëherë ndihet paksa më i vetmuar.
Unë nga zemra të falenderoj dhe lutem qe të më vie rasti për të uruar për fatin, sukseset dhe të mirat tjera në jeten tuaj.
Gjithë të mirat nga xhaxhi Adem.

Vitet ikin valezuar

Duke qare me ngasherim

Dhe kur dallga godit shkembin

Hidheruar e me terbim !



Baca Adem eshte goditur

Dhe nje dhimbje e trondit

Nje vajze....o nje engjull

Vdekjes nuk i pat shpetim !



U shkeput nga nur’ i jetes

Trenfdafili me i bukur

Si burbuqe e karafil

U fik si petalja lehte !

E rrespektuara ***GISHTEZA***, gjithashtu nga zemra të falenderoj për të gjitha që gjerë më tani ke shkruar dhe bërë për Diellzen tonë të dashur. "Miku i mirë njihet në ditë të vështirë" dhe "Miku njihet që është mik, në të vështirë e në rrezik" sepse siç edhe ti vetë ke cekur:
"Baca Adem eshte goditur
Dhe nje dhimbje e trondit"
unë vërtetë jam goditur dhe tronditur nga një dhëmbje e cila ka lënë vrragë të pashlyera në shpirtin dhe zemren time.
GISHTEZA, edhe një herë të falermnderit e gjithë të mirat nga xhaxhi Adem.

Engjullit tim

Horizont i ngushtuar
Fryma me zihet
Shi i rrembyeshem troket ne xham

Erresira ka mbeshtjellur cdo gje
Me velin e saj te zi
Une ne skaj te botes strukur
Diellezen time mendoj...

Diten qe ike
Tokes nje plage iu shtua
Qiellit nje feste
Qe engjullin ne krahet e tij shterngoj

Vetmia mori fjalen
Shpirti puthi trishtimin
Vdekja te thirri
Ne shtratin e saj te akullt te pushosh
Larg nga turma e te pervuajturve.

Si nje anije ne stuhi
Orvatem shtigjeve te jetes
Lutjet e mija trazojne zemren e
Detit
Britmat e mia tundin
Token
Zerin tim e njeh
Heshtja

Heshtja e kupton dhimbjen time
Asaj i flas edhe kur bota fle

Nje cast...
Nje cast te vetem
Dua ti mbyll syte dhe une
Asgje te mos ndjej

Vdekja nuk eshte humbja me e madhe
Ne jete
Te vdesim perbrenda derisa jetojme
Eshte vdekje e dyfishte

Nuk dua te ndjehem keshtu, jo, jo
Krenaria ime eshte me e madhe se pikellimi
Dashuria ime eshte forca ime

Sdo lejoj jeten te me mposhte
Te me hedh pameshirshem
Shkembinjeve te thepisur
Te vuajtjes
Jo
Jam asht i forte une
Jeta ime eshte lufte


Lufta ime eshte jeta

Une, ushtar i kohes se pakohe
Do ngre lapidar dashurie ne emer te dashurise
Se une e desha pertej Vdekjes engjullin tim
Do ngre lapidar lotesh te kristalte
Se une qava me shpirt per engjullin tim

Dielleza ime, fryme e shpirtit tim
Nje dite,
Nje dite
Rruget e mia do me qojne tek ti
Do te shterngoje fort
Perqafimi jone do te jete
Figure e ngrire ne kohe,

Ne perjetesi !

Kotelja nuk ka fjale per te cmuar, keto vargje.
Te pergezoj!