Tri vite zie e pikëllimi - Diellza Berisha

Dielli deshperueshem rrokulliset neper kohe!
Koha me pertese palos veten ne sirtaret e dhembjes!
Dhembja nuk iu nda nga shpirti e trupi per asnje moment te vetem!
Momentet jane ngrire ne kohe, cdo gje ka ndaluar aty, ne ate dite, kur zemra e engjellit pushoi se rrahuri, kur bota ndaloi se rrotulluari! Mbi prush hedh shkarpa dhe i poshteruar nga dhembja fryen plot mllef mbi te, qe flaka e tij te perndez boten, e hedh mbi te lule, shami, vjersha, deshira, endrra e rroba e cdo gje tjeter dhe ngelet nje lakuriq i varfer, zhveshur nga dhembja, qe zjarri dot se ngroh me. Sa deshire ka te kap diellin me dore, jo qe t'ia thith driten e rrezeve, por ta gjuaje pas kodrash e ta mbuloje me re te zeza, sepse drita e tij i vret syte e ngrohtesia e tij e ben te ngrije! Sa deshire ka ti zhduk yjet nga qielli, qe si copa akulli te pameshire kundrojne nga lart ne netet e vona, kur gjyshi perpelitet me dhembjen e tij, kur gjumin ia largon malli, kur endrrat ja ve ne gjume trishtimi...
Si lum i rrembyeshem, me shtratin e shkaperderdhur, ecen kjo jete! Sot u bene 3 vjet qe kur Dielleza u ngrit ne qiell, plot tre vjet qe ajo na buzeqesh permes kujtimeve... Ka qene e dashur, e embel, vete dielli qe i ka falur drite njerezve perrreth, qe i ka ngrohur zemrat e te gjitheve me deliresine e saj. Ajo edhe nga qielli kujdeset per gjyshin, dhe e di qe gjyshi nuk eshte vetem! Ka rreth vetes njerez qe e duan, per te cilet ka shume rendesi. Dhembja asnjehere nuk ka qene e bukur gjysh, prandaj mos u trishto nese nuk gjen bukuri mes saj. Ndjehu krenar qe nga gjaku yt lindi nje engjell dhe si e tille u ngrit ne qiell. Vazhdo ta kthesh trishtimin ne krenari, force e poezi. Vazhdo te shkruash me shkronja te arta, ashtu sic vetem ti di! Ne kete menyre lidhja jote me Diellezen do te perjetesohet! Mua do me kesh perhere prane, qofte edhe per te biseduar ne heshtje!

Rrezon@ shkruajti:Unë nuk kam se çka të them Adem Berisha
se qershori qyshkur më ka vrarë e shikoj zi,
se njerëzit janë më të shtirë se sa bisha
dhe s'mendojnë se si krijojnë gjamë e hi !

Unë nuk kam se çka të them Adem Berisha
por Pirgut të dhembjes iu shtua një kaptinë
aty nis e gulon dhembja dhe malli për Diellzën
këtu ku unë e ti nga malli netët i gjdhijmë !

Unë nuk kam se çka them Adem Berisha
trembëdhjet vite nuk dola dot nga lëkura
edhe jetima rrita në sofrën e zbrazët të agimeve
por mbijetova kur flisja me burra !

Unë nuk kam çka them Adem Berisha
se syri m'u përlot, e fjalët malli i ndali !
E di sa të dhemb Diellëza - ylli i agmit !
Unë dëgjoj pa ndalur zërin që më vjen nga djali ...!

Nuk ka randesi perse nuk shkruhet emri i autorit! Ja dhe nje deshmi se me kete poezi u arrit te behet nje deshmi se te japin kuroajo zotri Adem! E tille eshte jeta! Behu i forte!

Duke dashur qe për miken time shuuuuuuumë të nderuar, Kotelja, e cila si askush më shumë arrin të më përafrohet me engjëllushen time të dashur Diellza Berisha, të shpreh mirëkuptimin dhe respektin tim maksimal dhe duke përgëzuar atë për gjithë mirësinë dhe shpirtmadhësinë që si rrallë kënd e stolisin, ekskluzivisht për hatrin e saj, sot këtu do të vendos ca vargje të sapopërfunduara mu në trevjetorin e ndarjës nga jeta në këtë botë të engjëllushës Diellza.
Njëkohësisht falënderoj nga zemra edhe të nderuarin LumLumi për gjithë dashamirësinë dhe bashkëndjesinë e tij duke iu bashkangjitur dhimbjës së tij për tragjedinë familjare që poashtu vite më parë i ka ndodhur.

SHEKUJT MË JANË PAK

Diellzë, diellin ti shumë e doje
botës që i jep dritë e gjallëri.
Diellzë, ti u linde qe të jetoje,
jo të vdisje, neve të na leje në mërzi.

Sot u mbushën tri VJETDRITË
që kur dita pa ty dhimbëshëm agoi,
sot dielli do të duhej të pushonte një ditë
këtë botë të mos e ngrohë dhe ndriçojë.

Edhe Drini i Bardhë, sot do të bëhet i zi
e uji i tij do të shëndërrohet në lot,
edhe peshqit që lahen në ujin e tij
tërë ditën kanë për të qarë sot.

Lulet e kësaj pranverë-vere
aromën e tyre sot nuk do të lëshojnë,
bilibilat do të pushojnë së kënduari kësaj here
ndarjen tuaj nga jeta, rëndë do të përjetojnë.

Shkolla ku ti shkoje çdo ditë
e ditari që tashmë nuk mbanë emërin tend,
bashkë me pesat për vite që kishe radhitë
veçanërisht sot, kanë një ditë të rëndë.

E unë kafen e mëngjesit sot
që ti ma sillje me plot dashuri,
e piva, por të tëren të përzier me lot
që pa pushuar rrjedhin nga sytë e mi.

Lulet qe të vendosa mbi varr sot
plotë mall i putha sa e sa herë,
të tërat më parë i bëra qull me lot
sepse ty, nuk munda të puthja si ngaherë.

Rahovec, më 28. 06. 2009.

Adem Berisha
HALLKË E KËPUTUR
Engjellushes DIELLZA Berisha

Vështroj këtë ditë të Shën Gjergjit.
Natyren kishte mbuluar blerimi.
Nga zemrat e kalamajve si engjuj
furishëm ka shpërthyer gëzimi.

Qunat tok me gocat pëllumbesha
pa prâ këndojnë, lozin e hedhin valle,
tufa-tufa si qëngjat kanë vërshuar
male, fusha, kodrina e livadhe.

Ditëve të ngrohta pranverore
shijojnë bukuritë e rralla të atdheut,
të stolisur janë me veti hyjnore
dashurinë e kanë si Zjarr të Prometheut.

Një hallkë të vallës të këputur e kanë,
gjatë gjithë kohës kur së bashku gëzojnë,
por një shpresë e pashuar i mbanë
engjellushen Diellzë përseri të takojnë.

Këtë ditë, simbol të jetës e gjallërisë
edhe Diellza të festojë do të donte,
në Shën Gjergjin e parë pas pavarësisë
me shoqe e shokë, lirinë të gëzonte.

Por, ajo iku pa dëshiren e saj.
Shoqet e shokët i la të hendikepuar.
Gjithë të dashurit i mbyti në vaj,
mua më la me zemër të përvëluar.

Unë më nuk shijoj eren e luleve
sepse lulja më e bukur më mungon,
e as këngët e bukura të bilbilave
veshi as zemra më nuk i duron.

Sytë më janë mjegulluar deri në verbëri
nga lotet si shi që të ndalur nuk ka,
shpirti e zemra nuk gjejnë dot qetësi
e shkuara, prapa nuk këthehet më.

E, jeta vazhdon me vrazhdësinë që ka
si një teater ku drama dominon,
me gëzime e hidhërime sa s’bën më
ku shumëkush qanë, e pak kush këndon?!

U prehte ne paqe dhe ne qetesi yjesh.

ngushllime per miqte e Rahovecit.

Shume vite do kalojne, por Diellza gjithmone do zer hapesirat per te qene e pazvendesueshme..

ngushllime me rastin e
tre vjetorit te vdekjes
se diellza berisha


baca
adem ishim te vegjel kur e leshum kosoven ,jo me deshiren ton,por nga
torturat qe ia bane policia serbe babit ton ,ne u largum me
1996 kur diellza ende nuk i kishte nje vit.
kur
e pam dhe lexum te gjithve ne familje na preku ky rast por besoj se do
ta kaloni edhe ket penges , ne rahovec ishim si nje familje
pradej ju lutem pranoni ngushllimet ma te sinqerta nga une besarti dhe familja jon nga wiena .

do te jemi gjithmon me ju ne gezime e ngushllime
b e s a r t i