Nė gjumė rash me fjetė
nė mendime mu paraqit
fytyra e sajė e bukur
qė si djell shėndritė.
Po po atė e pash
atė qė mė la vetėm
atė qė vetėm e lashė
aty ku u gjetėm.
Mendimet na ishin tė njejta
tė miat dhe tė sajė
me zemėr plot mall qajta
tė dashurės qka ti bajė.
Prej mallit nuk e njofta
lotėt filluan mem rrjedhė
kur mė shtėrngoj me duart e fotfta
zemrėn ma mbushi plot vajė.
Ma puthi buzėn e shkrumueme
mė pėrqafoj me gjith mallė
ma shliroj zemrėn e helmueme
se mushkrit ju kishin kallė.
Porsa zgjati buzėn magjepse
treumbeta filloi tė bjerė
zemra mė rrahte si makin qepse
ajo kur mė zgjoi.
Kėto tė gjitha ishin tė kota
atėherė gjumi mė smė merr
rash ne mendime mu ftoh bota
pėr tė bukurėn vajz qė ta kthej.
Poeti i vogėl






