Adem Berisha
U lind më 03. 05. 1948. në fshatin Gjyrgjevik të Madh të komunës së Klinës. Rjedh nga një familje e varfër fshatare prej babës Zeqë dhe nënës Fazile. Kjo ishte një familje e varfër fshatare por shumë e paster për nga ideali dhe përkushtimi kombëtar. I ati i autorit Zeqë Ramadani ishte kinse i mobilizuar si partizan në luften e dytë botërore por në vend të kësaj përjetoi marshin famkeq e për shumë kënd edhe tragjik – ate drejt masakres së Tivarit të 1945-tës bashkë me disa bashkëfshatarë të tij si Jusuf Mangjolli, Prekë Martini, Tafil Bajrami e të tjerë. Kjo njësi pati fatin t’i shpëtonte masakrës së Tivarit si njësi plotësuese a arradhave partizane të Dalmacisë dhe Istres e duke iu falenderuar disa oficerëve kroatë të cilët e tërhoqen drejt destinimit. Pas këthimit nga Istra nuk shkoi shumë kohë dhe vie e dyzet e shtata famkeqe në dimërin e egër të së cilës ai bashkë me të vëllanë Rexhep Ramadanin dhe birin e vëllait Mus Rexhepin gjënden të lidhur për kumbullat e Sali Gjokës për tri javë rresht e për të treguar se ku gjëndet Ukë Sadiku, Qazim Bajraktari i Ostrozubit dhe biri i vëllait të tij Halil Sadria të cilët ishin pjestarë të organizatës patriotike të Ballit kombëtar. Kjo zgjatë gjerë më daten 17. 02. 1947. kur të përmendurit bien në pritë dhe tradhtisht vriten në fshatin Sferkë të Gashit, në avlinë e dhëndërrit të Ukë Sadikut – Sokol Dinit. Kështu gjendja shëndetësore i keqësohet edhe më tej ndërsa në janar të vitit 1954 në moshen 40 vjeçare vdes duke lënë mbrapa nënen Shahen, bashkëshorten Fazilen, Ademin 6 vjeçar dhe Shabanin 1 vjeçar. Çka të flitet për jeten që pastaj kanë bërë këta bonjakë të cilët pas tri vitesh mbeten në përkujdesjen vetem të nënës Fazile që kishte mbetur e vej në moshen 32 vjeçare dhe e cila jetoi gjer më 17. 02. 2007. Autori në kushte gati të pa para varfërie vazhdoi mësimet pranë shkollës fillore “Zejnel Hajdini” në Ujmirë dhe përkundër gjithë vështirësive, u dallua ndër nxënësit më të mirë të shkollës. Qysh në shkollë fillore ishte anëtar i grupit letrar të shkollës, atij dramatik dhe atij muzikor. Pas përfundimit të shkollës fillore me sukses të shkëlqyeshëm u regjistrua në shkollen normale atëherë “Silvira Tomazini” e cila pas ardhjes së Ahmet Malokut për drejtor ndërroi emërin në “Hasan Prishtina” në Mitrovicë. Edhe këtu u dallua si nxënës i mirë dhe në fund bashkë me shokët Jashar Musliun nga Likofci, Jemin Kurtin nga Shala e Bajgorës dhe Sylë Mulajn nga Joshanica - shokë këta të paralelës, përfundoi mësimet në këtë shkollë poashtu me sukses të shkëlqyeshëm. Për shkak të kushteve të vështira ekonomike ishte i detyruar të ndërpriste shkollimin dhe të punonte si mësues i pakualifikuar nëpër fshatrat më të largëta si në Gorozhup të Hasit, Carravranë, tani Gurbardh të Malishevës, Millanoviq, tani Shkozë poashtu të Malishevës etj. Në vitin 1968 përsëri këthehet si nxënës i rregullt në kl. e III-të normale në Mitrovicë ne të cilin vit ndodhen demonstratat e nëntorit të cilat përfshinë pothuajse të gjitha qytetet e Kosovës e poashtu edhe Mitrovicen e në të cilat bashkë me shokët e shoqet e normalës dhe ata të gjimnazit të Mitrovicës ishin pjesëmarrës aktivë. Edhe si normalist ia kishte ëndja që kohë pas kohe të merrej me shkrime, kryesisht poezi por shumë të papërshtatshme për kohen. Kësi soji shpesh kishte dëshirë të citonte vargjet e Migjenit dhe gjatë ndejave me shokë shpesh thoshte “. . . vetem unë me ju po kënaqem si fëmija, unë, djepi i juaj, ndoshta edhe varri i juaj”. Më vonë u punësua si punëtor i administratës komunale në komunen e Rahovecit ku u dallua si një nder punëtorët më të mirë, vlerësim ky i cili ishte bërë gjatë mbikqyerjes inspektuese të kryeinspektorit të atëherëshëm për financa të Kosovës – Azem Hajdini – Xani, Vibar Hani etj.

Mirëpo gjithënjë e përcjellë fati i keq dhe asnjëherë nuk e lënë të qetë të punojë dhe të krijojë sepse si bir i familjës balliste, konsiderohej i papërshtatshëm dhe i rrezikshëm për bijt e “nënë Titos e të bab Partisë” (kështu e quajshin ata veten kur nuk mund të kontrolloheshin), kështuqë shumicen e jetës mund të thuhet se e kaloi si “lepuri nëpër qenë”. Në periudhen e vlimeve politike të viteve të 80-ta me ngulm demaskonte politiken diskriminuese të regjimit të kohës ndërsa në vitet 1989-90 ishte mjaft i angazhuar dhe dallohej si aktivist në këshillin nismëtar për themelimin e Lidhjes Demokratike të Kosovës – Dega në Rahovec. Në Kuvendin themelues të Krushës së Madhe zgjedhet delegat i Kuvendit dhe anëtar i kryesisë së Degës të cilin aktivitet e vazhdon për vite me rradhë. Poashtu ishte njëri ndër themeluesit e Sindikatës së Pavarur të organeve të administratës dhe judikatuës së Rahovecit e më vonë nga baza delegohet dhe zgjedhet anëtar i Këshillit Ekzekutiv të Degës së administratës dhe judikaturës së Kosovës pranë BSPK në Prishtinë. Njëkohësisht bashkëpunon ngusht edhe me Këshillin lokal të pajtimit në nivel komunal dhe bashkë me udhëheqësin e mirënjohur të këtij aksioni, tashmë të ndjerin prof. Anton Çetta si dhe aktivistët e këtij këshilli e veprimtarët tjerë të njohur siç ishin profesorët e Universitetit të Prishtinës Rexhep Mehmeti, Muj Rugova, Zekeria Cana, Hajrullah Gorani e shumë të tjerë, merrte pjesë në shumë pajtime të gjaqeve dhe ngatrresave. Viteve të fundit kohë pas kohe u merret me shkrime-poezi të cilat i përmblodhi në përmbledhjen “Krenaria dhe pikëllimi”. Viteve të fundit ballafaqohet me sëmundjen famëkeqe të kancerit në mushkëri por ende lufton me plot krenari dhe dinjitet me vdekjen. Është entuziast dhe i pandalëshëm ndërsa për miqët dhe shokët ka një shpirt tepër dashamirës bile në poezinë e tij “Së fundi” në mes tjerash thot :

“Shokë e miq gjithëkah që i kam
i përshëndes me perkushtim,
uroj qe të mirë të jenë gjithëmonë
se kjo jetë ka edhe mbarim.

Për të gjithë shokët që bashkë punuam,
të bardhë e të zezen bashkë që e ndamë,
uroj qe të jenë gjithëmonë fatlumë
kurr në jetë brenga të mos kanë”.

Edituar për herë të fundit nga Naki në Tue 4 Nov - 20:37, edituar 2 herë gjithsej

Ndjehem i privilegjuar dhe krenar qe jam anetar i nje forumi si ky, ku ne mesin tone kemi nje njeri kaq te madh me shpirt, plot miresi dhe kaq bujar si Baca Adem.
Do i thoja Baces Adem: Qendro i forte sic te ka mesuar jeta dhe jeto me krenarine qe ke per jeten dhe njerezit.
Zoti te dhurofte shendet te mire gezim dhe lumturi.

Xhaxhi Adem Berishen une e njoha si njeriun e penes dhe eshte njeriu qe percjell mesazhin e tij fuqiplote "miresia dhe dashuria mbreterofte"
Megjithese komunikoj pak me te arrij te kuptoj shume, cdo fjale e tij ka vend dhe peshe aty ku thuhet dhe si thuhet.
Eshte nder dhe privilegj te njohesh Xhaxhi Ademin.

Sumë të dashurit e mi Naki, deti, arla, ...
unë kam nderin dhe kënaqësinë e veçantë që kam rastin që përmes shkrimesh të kontaktoj dhe komunikoj me JU. Do të ndjehesha tejmase i lumtur nëse herë pas here do të kisha mundësinë edhe të kontakteve të drejtëpërdrejta me JU.
Edhe përkunder moshës sime dhe gjendjës së rënduar shëndetësore, JU jeni ata të cilët në vazhdimësi më kurajoni për jetë dhe punë të mëtejme. Ju jeni ata të cilët më lartësoni dhe më doni. Në mesin tuaj ndihem se rinohem dhe më me lehtësi përballoj pasojat e sëmundjës si dhe atë që më së tepërmi rëndon gjendjen time shpirtërore - mungesen e shpirtit të shpirtit tim , DIELLZËS tonë, tashmë të përbashkët me JU për të cilen mu sot më daten 04 qershor mbushen dy vite që kur e ndjera përjetoi fatin tragjik me të cilin luftoi plot 25 ditë - deri më 28 qershor 2006 kur përjetësisht u nda prej nesh dhe jetës së sajë të njomë.
Poashtu nga zemra ime e vockël në vëllim, falenderoj edhe gjithë vëllezërit e motrat e dashura qe në mënyrë permanente më janë lajmëruar, më kanë përshendetur e nga largësia përqafuar.
Sado që sjelljet tuaja kënaqin shpirtin tim, aq më tepër ndihem i gëzuar dhe entuziazmuar me shpirtin tuaj fisnik si të rinj dhe lutem që kjo mirësi shpirtërore e juaja të JU përcjellë deri në fundin e jetës tuaj.
Ju përqafon dhe foooooortë JU shtërngon nga së largu i juaji xhaxhi Adem Berisha.

pershendetje Baci Adem Berisha.....

une bacin adem enjo si thmi kur kam qen dhe jemi si sebep nermi veti ikemi fshatrat ngat te vendlindjes time ekam degjuar babin gjith mon qe flet per te shum mir qe esht njeri plot me talen dhe irrespektyn nga njerzit dhe qe esht me shum vler dhe rrespekt nga vesaa klin ........

Ne fakt per bacen Adem kam respektin me te madh dhe se kam lexuar sikur poezite e tij edhe autobiografine e tij te prezantuar ne nje rubrike speciale nga nje mike imi "besa-bese" ne nje forum tjeter, shkruaj keu per tia percjell te nderuarit tone adem berishen nje pershendetje nga ana ime si dhe nje special pershendetje edhe nga nje mik i tij (D....I) i ngusht me te cilin xhaxha ademi ka kontakte tel. dhe ai shpresoj se e din per ke behet fjale.

me rrespekt

Nuk e quaj te lehte te pershkruash nje portret e vecanerisht nje portret kaq potent.Te gjithe kemi lexuar rrjeshtat e poezive te tij, te gjithe kemi falenderuar pjesemarrjen e tij ne kete forum pasi na jep mundesine te lexojme artin e tij te te shkruarit. Nuk eshte e lehte besh art por qe te besh qe arti te perhapet dhe te kuptohet eshte sakrifice.Sakrifice, sepse ne ditet qe jetojme eshte shume e veshtire te kuptohet arti i te shkruarit e sidomos ai art qe permban kuptimin e jetes pa vendosur barriera mes njerzve, te transparences mes miqeve, dhe te humbjes se gjysmes se shpirtit te tij mbeses nder me te dashurat per te Dillezes .
Megjithate gjen force duke percjell mesazhe mirekupitimi po ku dhe thirrja per ndergjegjesim te vetvetes dhe.

Po paraqes nje poezi duke qene e bindur se do e kuptoni sa domethenes eshte per secilin nga ne.

Adem Berisha:
NË PËRBALLJE ME . . .
JETEN
Pikëpamje personale :

· Jeta nuk matet me vitet e shkuara
por me veprat e bëra gjatë sajë
· Në duel me jeten, njeriu është ai që fiton
· Jeta dikur iken e njeriu përmes veprave jeton
· Të jetosh me vepra të mira, mbi të tjerët rrezaton
· Të jetosh me vepra të liga,
jeton, por vetëm i ligu të vlerëson
· Nëse me vepra të liga fiton,
ke fituar, por fitorja nuk qëndron.
· Jeta është arenë lufte ku parreshtur luftohet
· Edhe nëse beteja humbet, lufta duhet të fitohet
· Jeta është një dhe vetëm një herë jetohet
· E pa kuptimtë është jeta, nëse nuk shfrytëzohet
· Është lehtë të bëhesh pasha në nahi
por është vështirë të jesh njeri.

Shota shkruajti:Portreti i nje jete eshte xhaxhi jone i dashur Adem Berisha.
Une nuk di poezi por di te shkruaj pak rreshta,

Ne atelein e dhimbjes
shpalosi guximin,
erresires ja ktheu fetyren
Ne syt e tije
nje pike loti shof
per engjullin e tije....

Kam nderin dhe fatin te shkruaj ndonje rresht per ty z. Adem Berisha

ca poezie eshte kjo gje nuk mora vesh une eeeee?
bac te lutme ma perkthe se nuk kam besu se njona cenka edhe poete

gurbetqarja, gresa, ylli, arla, shota, Naki . . .
ju falenderoj nga zemra për rrespektin që keni dhe që në këtë mënyrë më lartësoni.
Unë tashmë tërësisht e kam të njohur mirësinë dhe madhështinë tuaj e cila Ju stolisë dhe për këtë jam veçanërisht i gëzuar. Për këtë ju përgëzoj dhe uroj që tërë jeten tuaj të qëndroni në maje të mirësisë.
. . .
"mos nxito të përqafosh të keqen
nga e keqja askush s'fiton".
(. . . Zgjidh e bën).
I juaji xhaxhi Adem.

P.S. Ylli,
të lutem që nga këtu t'i përcjellësh një përshendetje shumë speciale e vllazërore nga unë, D . . . . . . ., asaj pjese të zemrës sime.

I dashur xhaxhi Adem!
per here te pare qe lexoj biografine tuaj dhe mund te them se perjetova keqardhje, dhëmbje per ato qe lexova, por edhe Krenari qe jeta virtuale me dhuroj kenaqesine te njihem me ju. Jam i befasuar nga Forca juaj per te rezistuar, perballur kundrejt veshtiresive, dhëmbjes qe jeta e pameshirshme ju ka dhënë deri sot.
Zoti ju bekofte baca Adem!
perqafime nga Erion Selmani

Për Adem Berishën kisha dëgjuar më herët. Sdi a kemi pasë rastin të flasim ndonjëherë, por ne kemi folë përmes vargjeve, shkrimeve dhe mendimit të përbashkët mbi ardhmërinë dardane, ardhmërinë shqiptare dhe në përgjithësi mbi ardhmërinë e Arbërit. Jeta dhe rrugët e saja janë rrugë të cilat njeriu e ka vështirë të ecë pa mund dhe pa vështërsi. Sëmundja është ajo që ua ndërron kahjen rrugëve të jetës. Por, kur mendoj se njeriu është më i fortë mbi të gjitha vështërsitë dhe vuajtjet, del fitimtar, ngadhnjen mbi jetën, edhe sakrificat harrohen më shpejtë. Njeri i tillë është edhe z. Adem Berisha i cili doli fëtimtarë edhe mbi kancerin. Të lumtë i dashur z. Adem. Ti akoma ke kohë për rrugën e amshimit. Kosova dhe njerzit e saj kanë nevojë akoma për vargjet dhe shkrimet tua.

Falemnderit shumë i dashuri dhe i nderuari Kron Kazani për gjithë ate që ke shkruar për mua.
Edhe unë si gjithë shqiptarët u përballa me sfida të rënda të jetës, biles ndoshta pak më pak se shumëkush tjetër por për mua ishin mjaft.
U përballa edhe me përbindëshin e shekullit, kancerin e mushkërisë, me të cilin vazhdimisht jam në dyluftim por me ndihmen e zotit, mjekëve të mirënjohur shqiptarë si Dr. Silvana Bala, kirurgut specialit të shquar dr. Rrezartit, prof. dr. Elez Selimit, dr. Agronit, dr. Almës, dr. Mondit nga Tirana etj dhe mbështetjen e miqëve e dashamirëve, shpresoj të dal ngadhnjimtar.
Adem Berisha, Rahovec