Gruaja jote

Gruaja jote
DREJTËSIA ISLAME

Shumicën prej arikujtve që kam lexuar për martesën, fokusohen në atë se si gruaja duhet të jetë e besueshme, lojale, e dashur, e butë ndaj burrit të saj. Këto artikuj të cilat i kam lexu janë shumë dobiprurëse dhe kështu unë pyes veten time .. Si është e mundur që ne mezi të takojmë artikuj ku i thuhet burrave për obligimet e tyre ndaj grave të tyre? Fatkeqësisht shumë prej njerëzve besojnë se nuk kanë dhe aq shumë oblgime ndaj grave të tyre përvec asaj se duhet t’iu sigurojnë strehim, ushqim dhe veshëmbathje..
Por cka për ndjenjat e saj, mendimet, pikëpamjet që ajo shfaq për gjëra të ndryshme?

Unë nuk e di pse disa nga burrat nuk i konsiderojnë të rëndësishme mendimet apo edhe sygjerimet që ato bëjnë, apo pse ata nuk pëlqejnë kur gratë e tyre i pyesin ata –qetësisht- për të bërë diq? Nuk po vendos gisht në askë dhe as që i përgjithësoj gjërat.. Por vec se po vë në pah këtë qështje shumë të ndieshme që meshkujt duhet të kuptojnë se është koha që ti përmbushin kërkesat dhe nevojat e pranueshme të grave të tyre..

1) Burri duhet të jetë respektues ndaj gruas së tij dhe cdo herë duhet të kujtoj që ta trajtojë në atë mënyrë në të cilën edhe ai do të pëlqente të trajtohej nga ajo…

2) Burri duhet ti jep mundësi gruas së tij që t’i shpreh ndjenjat e saja, që të bisedoj për gjërat të cilat atë e bëjnë të jetë e mërzitur vecanërisht për atë se femrat janë shumë të ndieshme dhe emocionale..

3) Burri duhet të tolerojë gruan e tij kur ajo është në gjendje jo të mirë shpirtrore (nervoze) apo kur ajo ndihet e mërzitur ngase në fund të fundit ajo është qenie njerëzore me ndjenja dhe emocione (nuk them se duhet të tolerohen gjithëherë ankesat (nervozizëm) por ndonjëherë ndodh kjo kur ajo është në ndrimin e saj hormonal)

4) Burri duhet ta pranojë gruan e tij ashtu si është, ka disa gjëra në një grua të cilat ajo nuk mund t’i ndryshojë prandaj ai duhet ta pranojë atë ngase ashtu e ka krijuar Allahu. Me kujtohet një tregim të cilin e pata dëgjuar për Omer Ibn el Hatabin, kur njeriu shkoi ti ankohet atij për gruan e vet duke I folur atij me zë të madh, dhe para se ta trokiste derën e shtëpisë së Omerit, dëgjoi se edhe gruaja e Omarit I bërtiste atij… dhe kur Omeri e pa njeriun I tha “ Unë erdha që të ankohem tek ti për gruan time dhe gjeta se në të njejtën situate po gjendesh edhe ti” Omeri Ibn el Hatabi ia ktheu “ Si nuk mund ta toleroj atë kur ajo i ka rritur fëmijët e mi, I lan robat e mia, kujdeset për shtëpinë time dhe kështu me rallë” subhanAllah, sa e vertetë.. Nëse gruaja jote ka bërë gati gjithcka për ty.. Atherë duhet të jesh falenderues ndaj saj për atë se jo të gjithë gratë janë po aq të mira sa gruaja jote.. Jepi shansin gruas tënde të jetë ajo që është kur është pranë teje.. trajtoje gruan tënde ne mënyrë të cilën do të dëshiroje edhe ti të jesh i trajtuar nga ajo.

Shihni se si i dashuri ynë Pejgamberi (salallahu alejhi ue selem) sillej me familjen e tij dhe se cfarë na porositi për trajtimin ndaj familjes sonë në vëllimin e 7-të, libri 64, nr. 276

Transmetohet nga El-Esuab bin Jezid:
E pyeta Ajshën r.a. “Cfarë bënte Pejgamberi kur gjendej në shtëpi?” Ajo tha: Ai punonte për familjen e tij, dhe kur dëgjonte ezanin (thirrjen për namaz), ai do të shkonte.”

Krijimi i gruas sipas Biblës

Sipas Biblës krijimi i nënës Havë ndodhi kështu:

“Atëherë Zoti, Perëndi e vuri njeriun në një gjumë të rëndë. Gjatë gjumit i nxorri një brinjë dhe vendin e saj e mbushi me mish.Nga brinja që i mori njeriut, Zoti Perëndi bëri gruan dhe ia solli njeriut. Kur e pa njeriu, tha: “Më në fund ja një tjetër nga gjinia ime - eshtra e nxjerrur nga esh­tra ime dhe mishi i nxjerrë nga mishi im. Grua e ka emrin sepse nga njeriu doli.”

Në Dhiatën e Vjetër, (Zanafilla: 3), nga druri i ndaluar i Xhennetit, gjarpëri e detyroi Havën ta lëshojë rrugën (e drejtë). Së pari Hava, pastaj me insistimin e saj, Ademi hëngrën nga pema e ndaluar. Dhe në freskun e ditës, duke shëtitur nëpër kopsht, kur dëgjuan zërin e All-llahut, Ademi dhe gruaja e tij, u fshehën ndërmjet drunjëve të kopshtit, duke i ikur ballafaqimit me Zotin. Kur e pyeti Zoti Ademin përse hëngri fruta nga druri i ndaluar, ai tha: “Gruaja që ma fale si shoqe, më dha (frute) nga ky dru dhe unë i hëngra”. Atëherë All-llahu iu drejtua Havës: “Do t’i shtoj mundimet e shtatzanisë, me mund do të lindësh fëmijë dhe do të jesh e lidhur me burrin tënd, e ai do të ketë pushtet ndaj teje”-E Ademit i tha: “Pasi e dëgjove gruan edhe pse të urdhërova të mos hash nga druri i ndaluar, ti hëngre, prej sot është e mallkuar toka për shkakun tënd...”

Fajin që Bibla ia ngarkoi së pari Havës e përmes saj Ademit, si mëkate të prindërve të parë, sipas besimit të tyre nga të gjitha anët bartet prej gjenerate në gjeneratë. Për këtë arsye të gjitha gratë e botës janë të njollosura dhe të gabue­shme.
Në Dhiatën e Vjetër, njëri ndër Librat e Shenjtë para Kur’anit, besojnë hebrenjt. Ndërsa të krishterët besojnë në Dhiatën e Re. Të dy këto libra quhen Kutubi Mukadese (libra të shenjtë, ose me një fjalë Bibla).
Deri para 500 vjetëve evropianët, duke u besuar fjalëve të Dhiatës së Vjetër, mendonin se mashkulllli disponon me një bri më pak se që ka femra. Belgu Anderson Vasabius, vërteton se edhe mashkulli edhe femra kan ë brinjë të barabartë në numër.

Zanafilla 2 / 21-23 (Citatet që janë marrë nga Bibla janë të shënuara sipas kësaj radhe: libri, kreu dhe numri i pasusit).

Krijimi i gruas sipas Islamit
Ajeti nga Kur’ani Famëlartë që flet për krijimin e gruas është si vijon:
“O ju njerëz, ! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje (njeriu) dhe nga ajo krijoi palën (shoqen) e tij, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun në emër të Cilit përbetoheni... !”
Në hadithin e Pejgamberit a.s. është thënë:
“Dëgjoni porosinë time, ndaj grave bëjuni të ku­jdesshëm, sepse ato janë të krijuara nga brinjtë. Briri anën më të lakuar e ka pjesën e epërme. Po deshe ta drejtosh, ai do të thyhet, e po e le ashtu siç është, do të ngelë i lakuar. Dëgjojeni pra porosinë time për gratë!”
Hadithi i lartpërmendur flet për atë se gruaja sipas natyrës është nervoze dhe si e tillë ajo nuk mund t’u përgji­gjet të gjitha kërkesave të burrit. Për këtë arsye me të duhet sjellur në mënyrë gjentile, të mos nënçmohet dhe të pranohet ashtu siç është. Kjo mund të hetohet edhe në një hadith tjetër:
“Gruaja është si briu, nëse dëshiron ta drejtosh, ai thyhet, e nëse dëshiron të jetosh në lumturi, duhet të pa­jtohesh me shërbimet e saj.”
Kur flitet për “drurin e ndaluar” në Xhennet, në Kur’anin Famëlartë rrëfimi u takon dy personave. Djalli, edhe Ademit edhe Havës u fali luhatje (dyshim), i bëri të jenë të ndryshueshëm dhe i detyroi të shërbehen nga “Druri i ndaluar”. Madje edhe në suren “Ta-ha” (ajetet 116-122) është treguar se Ademi ishte bashkëbisedues i vërtetë i Zotit dhe person me përgjegjësi, meqë pranoi urdhërin e All-lla­hut madje edhe ndalesat. Ai ka mundur ta detyrojë Havën për një sjellje tjetër.
S’është gjarpëri ai që i bëri të dyshojnë Ademi dhe Hava. Ai që i shtyu ishte shejtani. Fahreddin Raziu, në tefsirin e vet e mo­hon rrëfimin për gjarpërin
Feja Islame gabimin e prindërve të parë e shikon me një tolerancë të madhe. S’është ky ndonjë gjunah (mëkat) që nuk falet, s’është kjo ndonjë njollë për njerëzinë. S’është ajo siç është filozofuar në krishterizëm dhe siç është shpjegu­ar në Bibël. Është e vërtetë se Ademi ka gabuar, por kërkoi falje.
“Ai ia fali (gabimin). Ai është Mëshirues dhe Pranues i pendimit.”
Pejgamberi a.s. thotë:
“Ademi dhe Musai a.s. (sipas të gjitha gjasave në botën e amshimit) biseduan. Musai tha: O Adem, ti je babai ynë. Ti na privove dhe na bëre pikë e pesë. Dhe na nxorre nga Xhenneti. E Ademi i tha: Edhe ty Musa, kur të pranoi All-llahu si bashkëbisedues, të dha vend të lartë. Me dorë të Vet ta shkroi librin. Si mund të më fajësosh për një cilësi të cilën All-llahu e ka shkruar dyzet vjet para se të më krijojë? Ja kështu Ademi e heshti Musain.”
Lidhur me gabimin e njeriut të parë, muslimanët kanë mendim krejt tjetër nga mendimi pesimist i të krishterëve. Largimi i Ademit a.s. nga Xhenneti dhe zbritja e tij në botë me urdhër të All-llahut xh.sh. është një bëmirësi. Me këtë bota nuk u mallkua, por iu mundësua që të banohet. U bë skenë e civilizimeve të shumta. Sa të dërguar i ka bartë në kurriz dhe i ka ruajtur. I Dërguari a.s. thotë kështu:
“Dita më fatlume në të cilën lind dielli është dita e xhumasë, është kjo dita kur u krijua Ademi. Atë ditë u ven­dos në Xhennet dhe pikërisht atë ditë u përjashtua nga ai. Edhe Dita e Gjykimit do të ndodhë ditën e xhuma.”
Shejhu Ebul-Hasan Shazeli thotë për Ademin a.s.:
“Sa nder i sjell dëgjueshmëria për të cilën arriti të bëhet halif (gradë për realizimin dhe përcjelljen e urdhërave të All-llahut në botë) dhe deri në Ditën e Gjykimit i mësoi pasardhësit si të pendohen.”
Qëllimi i këtyre të thënave nuk ishte ta arsyetojë mëkatin, por ta lavdërojë pendimin, e me të edhe kthimin kah Krijuesi.
Feja Islame me asgjë nuk e fajëson gruan e parë, nënën tonë Havën. Gabimin e prindërve të parë nuk pranon se përcillet mbi fëmijët e tyre dhe gjeneratat që pasojnë. Në Kur’an rreth kësaj thuhet:
“Ishin ata një popull besimtar. Erdhën e shkuan. Tërë atë që fituan është e tyre, ndërsa e juaja është ajo që është e juaja. Ju nuk do të përgjigjeni për veprat e tyre.”

Do t’u porositja të keni parasysh të drejtat e gruas dhe frikën ndaj Zotit. Ju i morët gratë si emanet nga Zoti. Nderin dhe pastërtinë shpirtërore i pranuat në emër të All-llahut xh.sh.
Ju keni të drejta ndaj grave e edhe ato kanë të dre­jta ndaj juve. Të drejtat që keni ju ndaj grave janë që, ato të mos lejojnë që askush që nuk u pëlqen t’ua prishë çerdhen. E, nëse ajo pranon dikë në shtëpinë tuaj që nuk u pëlqen, ato mund t’i detyroni të heqin dorë nga kjo gjë, madje edhe me një të rrahur të vogël. E drejta e gruas ndaj jush është që t’i siguroni legalisht me ushqim dhe veshmbathje.

1. Të zbukurohet secili prej bashkëshortëve për njëri-tjetrin.

2. Burri është i detyruar të kujdeset për sunetet e fitres, të cilat janë: sunetimi, rruajtja e vendeve të turpshme, shkurtimi i mustaqeve, prerja e thonjve dhe heqja e qimeve nën sqetulla. Po ashtu, me këto rregulla obligohet edhe grua-ja; që të dy janë të detyruar të mos kalojnë më tepër se dyzet ditë pa i përmbushur këto obligime. Muslimania duhet të largohet nga traditat e jobesimtarëve (kafireve), siç është tradita e rritjes së thonjve dhe ngjyrosja e tyre.

3. Të largohet bashkëshortja nga tatuazhi, që do të thotë nga zbukurimi i trupit me pika dhe vizatime të ndryshme e po ashtu edhe nga heqja e vetullave, qoftë tërësisht a pjesërisht, ose nga heqja e qimeve të fytyrës. Të gjitha këto që përmendëm janë të ndaluara dhe njëkohësisht të mallkuara nga Pejgamberi a.s., siç thotë hadithi: “Allahu i ka mallkuar ata që bëjnë tatuazh dhe atyre që u bëhet, ato që i heqin vetullat dhe atyre të cilave u hiqen dhe ato që i ndajnë dhëmbët për zbukurim, të cilët e ndryshojnë krijesën e Allahut.” (Transmetojnë Buhariu dhe Muslimi)



4. Të falin bashkëshortët nga dy rekate namaz së bashku, siç transmetohet se Ibni Mesudi r.a. e paska urdhëruar Ebu Harizin që, kur t’i afrohet bashkëshortes, t’i falë ajo pas tij dy rekate namaz. (Transmetojnë Ebu Bekr bi Ebi Shejbe dhe Taberaniu)