Daniel Cana-POEZI

Nga vëndroja
Natën e mir atdheu im.
Veç hëna më buzëqesh.
Freskija e natës e kënga e bulktheve,
Në çdo hap më ndjek.

Nga vëndroja t’përshëndes,
Atdheu im i mirë.
T’shof bukurin e agut me vesë,
Shpejtohu errësirë.

Duke kërkuar këngën

Kërkova këngën tënde,
i dashur Atdhe.
Këngët e zemrës time,
që forcat pesh mi ngre.
Agimeve me vesë brodha,
trëndafil këputa,
Ëmbëlsia e këngës tënde,
më erdhi tek buza.
Vazhdova rrjedhës së lumit,
u ngjita gjer në mal.
Dëgjova këngën tënde,
këndonte një ujvarë.
Sa bukur,sa bukur,
entusiazmohesha unë.
Kur shihja ujët që binte ,
e kthehej në shkumë.
Këputa një degë gështënje,
të lagur na ujvara.
Tingull i këngës tënde,
oi shpirtin ç’ma ngjallka.
Gështënjkë moj gjëmbaçe,
vallë ç’far fsheh brënda?
Lulet tundnin thekët,
kishte çelur kënga.
Cana Danel

PISAZH NATYROR

Mëngjes i freskët, i bukur.
Dielli i zjarrt, del me përtesë.
Hap qepallat prapa majave me borë,
E rrezet lëshon, mbi tokën me vesë.
***
Mjegulla gjumashe e rënduar,
Zvarritet bregut të lumit.
Fushat shtrihen si qylym i blertë,
Dhe grurin era përkundi.
***

-Hej male...O male!
- Sa vite lufte duruat?
-Me trupin tuaj, gjith plagë!
-E prap ju...male qëndruat.

Danel Cana

Mamaja të foli

Të foli Mamaja,
zemra m'u coptua.
Ajo ty të do,
por dhe unë të dua.


Në dritare rrija,
ishim përkrashi.
Më pe, a s’më pe,
këtë nuk e di.


Ç’gabim bëre vallë?
Të qortoi sot.
Mos fjalët e botës?
E kan nxehur kot?


Zemra mu këput,
kur pashë sytë me lotë.
Ti me zë nuk qave,
po, në heshtje po.

Syri në lotim,
në zemër më preki.
Ndaj dhe shpirti im,
bëhet shpirt poeti.

S’mund të rri pa shkruar,
dy vargje për ty.
Të qeshur t'i pafsha,
gjithmonë ata sy.

Danel Cana

Adhuroj

Adhuroj një vajzë
Në kantier e kam.
Ndodh shpeshher që bashkë,
Punojmë krah për krah.
Unë shkarkoja kovën,
Ajo e pastronte,
Dhe duke kënduar,
Niste të këndonte.

Bëheshim dy zëra,
Vinin dhe të tjerë.
Sa e bukur jeta,
Aty në kantjer.

Për ty Rini
Më lindi mendimi të shkruaj,
e nisa k’të poezi,
Do shkruaj me shpirt të kulluar,
se më vlon gjaku i ri.
Shkruaj kështu, se ky ësht frymëzimi.
Këtu i gjej fjalët e mija.
Dashurinë dhe gëzimin,
që mund të shpreh poezija.
Të tëra ti mbledh, e ti radhisë,
t’ia marr këngës, me zë të lartë.
Ju, iso më mbani vëllezër,
ashtu, labçe do ja marë.
Pa ta shihni si do vejë,
do gurgulloi si gurrë,
Si ujët e një burimi, të pastër,
që s’shteron kurrë.
Hej rini...si lule je.
si manushaqe që porsa çel.
Je e bukur, je e freskët,
për këdo je tërheqës.
Po ti qeshu, zbukurohu,
hapi ato fletë.
Nën k’të diell e qet rritu,
gëzohu në jetë.
Gjersa bota s’të kan marë,
netëve pa hënë,
Të këpusin, të të vyshkin,
të të lën pa nënë.
Gjersa buza jote e qeshur.
s’ka njohur mërzinë,
Kështu do të jesh për jetë,
vetëm me lirinë.
D. Cana

Mëngjes dashurije
(poemë)
Hëna zuri të venitej, prapa majës malit, t’lartë.
Muzgu nisi dalngadalë, grykës lumit të rëshqasë.

Poshtë fshatit, anës lumit, rridhte çurkë e një burimi.
Aty ndalem të pi ujë, e lë çantën prej meshini.

Kur papritur, veshët kapën, një si tingull prej metali.
Vjen një vajz të mbush ujë, më e bardhë se kristali.

Mbeta një çast i hutuar, s’di si mbeta i habitur !
Para vashëzës së bukur, gjirin mbushur, shtatin rritur.

Syri saj, si drit e hënës, buza si qershi e ardhur.
Si n’argjënt qafa e derdhur, flokët gjer mbi mesë varur.

Dhe ul kokën i hutuar dhe ajo shikon përdhe.
Dashuri e flakëruar, furishmi zëmrën ma rreh.

Matem që ti them diçka, lëviz buzët me ngadalë
Nanurit’ edhe ajo, por s’dëgjohet asnjë fjalë.

Dorën i hedh, lehtë-lehtë, për mbi sup’, për mbi flokë.
Por ajo e drithëruar, i mban sytë gjith përtokë.

Pastaj i ngre sytë ngadalë, edhe mua zë vështron.
Në sy drejt, me mall e zjarrë, drejt në buzë më shikon.

Kroi, ujët shushurit, cërkat përmbi gurë bien.
Porsi lotë shkasin pastajë, si një vajzë që ngashërehet.

Fresku nëpër trup na hyn . Mëllënja këngës ja merr.
Era ëmbël përkëdhelte, pemë e lule, ç’ka mbi dhetë.

D. Cana

Shumë herë thashë

Shumë herë thashë, shumë herë desha,
Ta ndaloja penën, të mos shkruaja letra.

E nisa të parën, hë edhe një tjetër.
Në pritje të përgjigjes, nisja nga një letër.

Po, ç’qëndisja në to? Vallë ç’intrigoja?
Hallet, shqetësimet, nisja e tregoja.

Ku e nisja letrën, e ku përfundonte.
Këtë asnjë burrë, nuk mund ta kuptonte.

Si nuk doli një? Njeri, a i vrarë?
Ta këndonte letrën, të më qante hallë.

Pa le kur kërkoja, takim ballpërballë!
Ca më sikterisnin, ca fytyrë vrarë.

Ca me servilizëm, pa shum salltanet.
Thon një fjal të ëmbël, “Na lini të qetë “.

S’është pun partie, kemi pun të tjera.
Ne shikojmë ka apo...S’ka ujë lera.

Shikojm interesin , për gjith shoqëri,
Rron apo nuk rronë, faktori njeri.

Ç’të them un i ziu! Ç’ të shkruaj më parë!
Merak do më mbetet, sot e gjer në varr,
Se takova dotë, Shokun Sekretar.

Shumë herë thash, shumë herë desha
Të më kuptoj njëri, të dal e vërteta.

D. Cana 1985

Ti je një grua e bukur

Gjithë forcën e mendimit
që më ngjall, kur e kujtoj.
Për atë që po zhuritem,
pa atë, që s’mund të rroj.

Dhe tani që e kam largë,
para syve më qëndron.
Si në ëndërr, them ca fjalë,
ky kujtim më hidhëron.

S’di si ndodhi, i qartë s’jamë,
por në zemër më sëmbon.
Një kujtim, i zjarrti mallë
gjithë trupin ma pushton.

Intriga dhe xhelozija
jan dy gjëra që në jetë,
Të ndajnë nga dashuria,
vetëm të lën , e të shkretë.

Dhe në dorë, po të të mbaja,
porsi lule e këputur.
Gjuh e zemrës do të fliste:

-Ti, je një grua e bukur.

D. Cana