TESKTE KËNGËSH

KASAPHANJA E PRAPASHTICËS

O, ngoni shokë, ngoni vllazni,
Po ju knoj ni kangë n’ sharki,
Nuk asht kangë për dashuni,
Nuk asht kangë, kjo, për mahi !
Kjo asht kangë për histori,
Që ka ndodhë te na n’ Malësi !
Nuk asht përrallë kjo, as trillim,
Por asht ngjarje plot trishtim,
Që der’ tash mbet anonim,
Se shumë kush nuk pat guxim,
Të vërtetën ta qes në shesh,
Por asht ruejt prej veshi n’ vesh,
Qysh kanë ditë me tregue t’ vjetrit –
Nëpër oda njani – tjetrit,
Për terrorin e Sërbisë ,
Kasaphanën në Prapashticë !

Hej, kështu tregojnë njerëzit e gjallë –
Më 11 të muajit Janar ,
Mu në vitin Njizet e Nji ,
Ish kanë çue n’ kamë ni yrrfi !...
Kjo yrrfija e Serbisë –
Mori urdhrin pre Qeverisë ,
T’ formojë çeta terroriste ,
T’ gjithë çetnikë me bajoneta ,
Prejnë shqiptarë në troje t’ veta !
Prejnë me qinda e me mi ,
Gra, pleq, burra dhe fëmi’ !...

Hej, kështu çetnikët kanë ba n’ Drenicë -
Ja kanë mësy për n’ Prapashticë!
Duert përvjelun si kasap –
Kanë mësy maleve n’ Llap e Gollak;
Shakovicë, Lluga e Halabak,
Shkojnë si ujqit llavë e llavë ,
N’ Lluzhan, Majanc e Batllavë,
T’ parët e tyne i kanë tubue,
Shumë zullumet jav kanë vnue !...

Hej, se n’ Koliq, ata kur janë dalë –
Aty i vranë disa Kopranë!
I kanë vra te Zharalitë –
Mësynë me dalë në Prapashticë!
N’ Keqekollë , ata kur po hinë –
Radoviqi, para ju prinë!
Radoviqi , ma i madhi anmik –
Kolonel – ishte mbi çetnikë !
Ai, këtë plojë vetë e udhëhoqi
Me Stojanin Selkiqin prej Domaroci !
Shumë çetnikë patën mas veti –
Danailin nga Boleci.
Nga Bushinca, ishte Dejani ,
Nikollë Slivova e Dushan Sfillani !...

Hej, n’ Keqekollë, kur paskan ra ,
Radoviqi , mësue i ka –
Mulla Ademi, asht shpi me za,
Burrë ma i zoti, n’ Gollak nuk ka,
Na ma s’ pari çatij dojmë mej ra ,
Do t’ ja presim robët e fëminë,
Do ta lidhim, t’ ja djegim shpië!...

Hej, Radoviqi, i pari ju prinë –
Mulla Ademit, në shpi po i bien !
Radoviqi, ai kolonel –
Mish e shpirt ishte kriminel!
Porsi ujku po i thërret në derë –
Mulla Adem, a po del ni herë?!
Po del hoxha, me ta po flet,
-Mulla Adem, a na kallxo drejt,
Ti , sa robë i kie krejt?
Mulla Ademi, burrë i vërtetë,
-Kolonel, po t’ kallxoj drejt,
Tremdhet’ robë, unë, i kam krejt!...
S’ e kanë lanë , mirë, mej krye fjaltë –
E kanë lidhë me ‘i kanop t’ gatë ,
Jashtë ja nxorën fëmijët dhe gratë!
Radoviqi, me dorë të vet –
Tremdhetë robë, qaty ia vret ,
Rend poj vret , n’ zjarr po ja djeg !
Ja dogj robët , ja bani hi –
Atëherë hoxhën n’ prag e ka shtri !
E rrëxoi hoxhën, n’ prag të shpisë –
Ja shkurtoi kryet me sakicë !...

Hej, kanë marrë rrugën përpjetë ni malit,
Xhanaria me ushtarë të krajlit,
Paskan dalë në Prapashticë ,
Me çue n’ vend urdhrin e Serbisë !
Bajnë maskër, bajnë kërdi –
Prej dy vjeçe tej n’ gjasht’dhet’ e dy...
Krejt kta meshkuj poj tubojnë,
Tanve vendet po jav caktojnë,
Grupe – grupe, mahallë – mahallë,
Krejt poj qesin në ni livadh!...
Me mahallë, qysh ishin kanë –
Keqekollën n’ ni vend poj lanë,
Çorrovit e Spahiovit,
Çelovit e Sinanovit,
Miftarovit në njanën anë,
Prapashticën n’ tjetrën anë,
Mahallën e Cubit – njizet e nandë...
Krejt poj lidhin me shoka t’ veta,
Tash po vjen tue ju sosë jeta!...

Hej, atëherë gati pushkët poj bajnë,
Veç po presin me ju dhanë komandë!
Erdh komanda e shenja e parë –
Veç tri pushkëve me ju dhanë zjarrë !
Shenja e dytë, qashtu po thotë –
Me komandë, me e dhezë ni top!
Kur ka ardhë kjo shenja e tretë –
Qinda pushkë me ‘i flakë janë dhezë!
Ju shkoi gjama deri n’ re –
Shumë e mashkujt u shtrinë për dhe!...
Bien për dhe, shqiptarët e shkretë,
Krejt janë vra njimijë e njizet!...

Hej, luftën hiq nuk e kanë ndalë,
Hecte gjaku valë – valë,
Krejt xhenazet mbetën n’ livadh!...
Nëpër shpia atëherë ju kanë ra,
Shpijat flakë jav paskan kallë,
Robë e fëmijë krejt poj kallin n’ zjarrë,
Nuse e çika t’ reja i kanë marrë!
I kanë çue ato n’ Serbi –
I kanë martue me zor me shki’!...
I kanë nda këto femna t’ shkreta
Për gjithmonë prej trojeve t’ veta !
I kanë nda prej gjakut t’ vet –
Zoti e di, qysh kanë dhanë jetë ?!...

Hej, luftë e madhe ish kanë marue,
Ka ecë gjaku sikur prure!
Se këto malet e kësaj ane,
Nuk mbajnë mend këso kasaphane!
Borë e madhe kish pas ranue,
Nuk ka mujt kush kah me lue!
N’ atë furtunë, disa kanë pshtue,
Sylë Hetemi e Arif Govori,
Veli Salihi e Emin Govori...
N’ atë borë t’ madhe, n’ atë kjamet –
Ish kanë metë ni fëmijë nën djep,
I kish pshtue, ai, nanës s’ vet –
N’ borë përmbys tri ditë e netë,
Aty ish vra nana e shkretë!
Ia vrajnë nanën, qati sabie-
Ia prejnë veshin, djalit, me singi!
Mas tri dite, aj, gjallë ish kanë –
Selim Govori, atij i kanë thanë!...

Hej, pushkatua krejt kur i kanë –
Kanë marrë rrugën, janë ra n’ Orllan,
Të gjithë meshkujt tubue i kanë,
Nishec, Brainë edhe Orllan,
Kalaticë dhe Ballban,
Këtë masakër me e vazhdue,
Kasaphane me marue!...

Hej, Zoti i Madh, kur don me t’ ndihmue –
Prej zullumit për me t’ pshtue,
Sa me metë dikush për farë,
Paska ndie ni djalë shqiptar ,
E lumja nana, ka e kish pasë djalë!
Trim mbi trima, ai burrë – burri,
Emni i tij – Nazim Gafurri !
Patriot e demokrat,
Që punonte ditë e natë,
Veç për popullin kosovarë,
Për të drejta, për shqiptarë!
Ai, këtë punë vesh e kish marrë –
Se po i digjen vllaznit në zjarrë!...

Hej, në Prishtinë, ai rrinte me shpi –
Shiti tokë e pasuni,
Shet dyqane, hane e mulli,
Pare t’ madhe kishte tubue,
N’ çarrshaf t’ grave, tebdil ish marue,
Shpejt e shpejt në Shkup ka shkue !
Nazim trimi, ai burrë bujar,
Shpejt po i gjejka do gazetarë,
Shumë e paret jav paska dhanë,
Jav tregon ngjarjen taman,
Si po lahet toka me gjak ,
N’ shumë katunde n’ Llap e n’ Gollak,
Për me i shkrue n’ gazetën “HAK”!
Përmes lidhjeve të telegrafit –
Thërret ministrat e Beligratit!
Shumë do shokë i ka bashkue –
Po i lajmëron Kombet e Bashkueme,
Për Serbinë, çka ka punue!...
Krejt Evropa, poj lexojnë gazetat,
Për këto krime të vërteta!
T’ gjitha kombet kokan bashkue –
Komisionin e kanë formue,
Me eksperta ndërkombëtarë,
Për mej çue në vend të ngjarjes!
Kështu Evropa, banë intervenimin –
N’ vend të ngjarjes me e pa krimin,
Ku Serbia , banë planifikimin,
Mbarë shqiptarëve me u ba farimin!...

Hej, Nazim trimi e bani ndriçimin –
Për me i sjellë pop’llit shpëtimin!
Ai i qiti në shesh të dritës,
Jo veç krimet e Prapashticës,
Por mbarë ngjarjet dhe të Dumnicës!...
-Janë therrë njerëzit në vatra t’ veta,
Mizorisht, me bajoneta,
Burra t’ rritun, gratë e fëmija,
T’ gjallë janë djegë nëpër shtëpia !...

Hej, krejt Evropa, gazetat poj knojnë,
Syve t’ vet nuk po u besojnë!
Tu i lexue e tu’ u trishtue –
Krajli i Serbisë, çka ka punue?!...
Komisioni – ekspert me shkollë –
Drejt po shkojnë në Keqekollë!
N’ mahallë t’ Spahive , kur janë dalë –
Nga shtatë vetë në ni vorr poj gjajnë!
N’ Prapashticë, kur paskan shkue –
Gjajnë xhenaze t’ djegne, t’ shkrumueme!...
Komisioni kokan trishtue,
Se çfarë krimesh kokan marue!
Çka kanë shkrue – krejt janë vërtetue!
Komisioni ishin betue –
S’ kishim mujt kurrë na me besue,
Se kështu Krajli, mundet me punue,
Gjithë këta njerëz n’ zjarrë mej shkrumue?!...
Mejherë Krajlin e kanë urdhnue –
T’ gjitha krimet mej ndalue !

Hej, Krajli i Serbisë, shumë koka idhnue
Për këtë plan që i ka dështue!
Tel Zhupanit, n’ Prishtinë i ka çue –
Kush asht ai, n’ gazetë qi ka shkrue,
N’ krejt Evropat na ka marrue,
Planet tona, na i ka shkatrrue?!
-Ai – thanë – asht ni burrë prej burri,
E ka emnin Nazim Gafurri !

Hej, kqyre Krajli, çka ka marue ,
Shumë do pare i paska çue,
Njerëz me pare me i pague –
Nazim Gafurrin me likuidue !
Ky Zhupani, n’ kamë na u çue,
Dy xhandar i ka shtrëngue,
Këtë Nazimin, me e likuidue !...
Me e vra birin e demokracisë,
Atë bamirës të gjithë njerëzisë !
I biri i shkaut – Zhivko Kundraxhisë,
N’ Urë t’ Vellushës, ishte kurdisë.
N’ Urë t’ Vellushës, ishte dalë në pritë –
Don Nazimin, ta qëlloj me thikë!
Vjen Nazimi, me dy xhandarë –
N’ te u hodh kjo thika e parë!
Fërfëlloi thika për rreth koke –
Ja hoq fesin , ia qiti për toke!
Fërfëlloi edhe thika e dytë –
Për rrajë t’ veshit ia ka ngjitë!
Plagë të randa i ka shkaktue –
Krimineli shpejt u largue!...
N’ shpi të motrës – djalin e kanë çue,
Iu lidh plaga dhe u shërue!...

Hej, këta agjentët i kanë fry sytë –
Për me i ba atentat të dytë!
Simbas planeve të Serbisë –
Me ni vrasës profesionist !

Hej, vrasësi i dytë, ishte shqiptar,
Hem xhandar edhe tradhtar.
Kriminel – Adem Misini,
N’ kafehane i maskuem hyni,
Hoq revolën, ai tradhtar –
N’ gjoks t’ Nazimit, i dha zjarrë!
Zbrazi plumba mbi gjoks t’ Nazmis,
Veç për hatër t’ krejt Serbisë!
Por , Nazimi kish mbetë i gjallë,
E muerën shokët, e çuen n’ spital!
Në spital, në Mitrovicë –
Veç me e pshtue prej xhandarisë !

Hej, n’ kirurgji – shërohej djali,
Nën kujdes t’ doktor Shamfanjit.
Ky doktor humanitar –
Për shërim, djalin e ka marrë.
Xhandaria i kish premtue –
Nëse mundesh me e helmue,
Ni veturë kemi me ta dhurue!
Ni veturë e ni milion dinarë –
Veç na e hjek këtë trim shqiptarë!
Por Shamfanji – doktor human,
Këtë punë t’ poshtër, ai, nuk e banë!

Hej, e muer djalin, e ka operue –
Plumbi i zi, mushkritë ia kish shpue!
Iu kish ndalë plumbi n’ krahnor –
Kur ka shkrepë, ai vrasës mizor!...
Me mjeshtri e operoi
Dhe Nazimin e shpëtoi!
Por shpirtzi kish prap ndër ne,
Se doktori ish kanë jevre,
Munafiku nazifashist ,
Spiunoi mjekun humanist
Dhe e vranë gjermanët nazist!...

Hej, prapë anmiku nuk rrin i qetë –
S’ donë me e lanë Nazimin n’ këtë jetë,
Ia bajnë gati vrasësin e tretë !
Me Shtatë Maj, në ora dhjetë ,
Mu në vitin Njizet e Tetë,
Prapë e gjetën ni tradhtar,
Që e mbante emnin shqiptar,
I maskuem, ai, ishte xhandar,
Për tradhti kish ba përvoja,
Atij i thoshin :Hasan Mërkoja,
Ju thaftë dora, ju thaftë goja ,
I huptë fara, i huptë vorri!
N’ kafehane, revolen e nxori-
Zbrazi plumba n’ gjoks t’ atij burri,
N’ demokratin – Nazim Gafurri !
Shtiu n’ bamirësin humanitar,
N’ patriotin tonë kombëtar!...
Kështu punoi Hasan beteri –
Zbrazi plumba prej revolverit,
Veç për hatër të Lube Hollcerit !
Seleniqi dhe Lube Hollceri –
Zbrazën plumba prej manxerri!
Kriminelët me armë në dorë –
Tre xhelatë atentatorë!...

Hej, por ai trim – Nazim Gafurri,
Mirë qëndronte me zemër guri!
Para bishave të Zhupanit –
Shtrëngon plagët e s’e lëshon zanin!
Para bishave, ai, nuk dorëzohej,
Para shokëve, ai, nuk ligështohej!
Para vdekjes la porosinë :
“Ju , më vratë këtu n’ errësinë ,
Për ta vra demokracinë,
Për t’ ia zanë diellin – lirisë,
Për t’ ia ba qejfin Serbisë!
Por, kur trupi n’ vorr t’ m’ pushojë –
Demokracia do të fitojë!
Nuk do t’ ketë vrasës e tradhtarë –
Sa do t’ ketë trima e luftëtarë!
S’ do t’ ketë plumba, as xhandari –
Për t’ vra rrugën për liri !
Se Kosova, kurrë nuk shfaroset ,
Do t’ jetojë, e do t’ përsoset!
Le ta dijnë, pra, mirë xhelatët –
Hej, do t’ ketë lindje, hej, ma shumë se vrasjet !

Prishtinë, më 1978. Demir KRASNIQI

ÇYFTELI MOJ BOTË MIZORE
Të rinjët tanë t´kanë lanë pas dore
janë mbledhë n´grupe n´shumë shoqni
melos t´huaj shumë janë hy
ty s´po dojnë me t´pa me sy.
Bashibuzuk e shumë rokera
bajnë poterë si n´disajzera
Pijnë raki,skuqen mërdhezen
nuk dojnë tjetër pos anglezen
Me za lorze,me za zhabe
kultivojnë muzikë arabe
një grup tjetër prej kesaj ane
këndojnë shqip,kangë indiane
Do beqarë atje nga Shkupi
këndojnë shqip n´melos maxhupi
Menagjer do gushë pëllumba
deri dje kanë shitë tullumba
dialektin Tetovar
këndojnë shqip n´melos bullgar
N´Kumanovë për marshallah
thonë unë jam kyqyk Ymrah
k´ndojnë gazela pa pengesa
Ibrahima-Taklisesa!
Vajzat n´rrugë kur i takojnë
Sapo emrin túa mësojnë
menjëherë kengen ja u kushtojnë
n´kasetë emrin ja u këndojnë.
Prej Kërqove n´Suharekë
k´nohet shqip n´melosin grek
Shumë motra rrijnë tue qëndisë
vargjet shqip,kangë t´Shumadisë.
Këngët tona i mori lumi
na i përfshiu kiçi dhe shundi
k´shtu na humbi ne folklori
që shumëkush lakmi na e mori.
Karierë për me fitue
n´melos t´huaj duhet me k´nue
me tekste që t´mbushin vrerë
me melos që t´shtynë me vjellë!
Përkthejnë kangë tármiqëve tanë
Që na mbajtën gjëthmonë nën kambë
T´huajve u knojnë me simpati
humbin tërë këtë begati
landë tosknishte,landë gegërishte
nórientale e italishte
stili i huaj,gjuha angleze
ju ka ba ushqim për meze.
Hajmedet për këngët tona
Çka na i gjet në trojet tona
hajmedet për çyftelitë
që më n´dorë s´po i marrin të rinjët.
DEMIR KRASNIQI

KOSOVA – NUSE ME KURORË
* shaban cakolli rastin e shpalljes së Pavarësisë/–
O, boll kem pritë, qe dymijë vjet –
O, herë ndër krajla, herë ndër mbret!…
T’ jem të lirë e t’ kemi shtet –
Vendin tonë, ta sundojmë vetë!
Oj, Kosovë, me fat t’ qoftë shteti,
Pavarësia, sovraniteti!
Oj, Kosovë – kala prej guri,
Me fat t’ qoftë himni e flamuri!
O, moj Kosovë, të puthsha n’ sy,
O, shumë e gjaku është derdhë për Ty!
Derdhën gjakun shumë dëshmorë –
Të bënë nuse me kurorë!
Rrofsh Kosovë, demokratike –
Krah për krah me shtetet mike!
N’ Aleancën Atlantike –
E ke forcën titanike!
***** Këtë këngë e thuri, e kompozoi dhe interpretoi Demir KRASNIQI, në manifestimin solemn, me rastin e shpalljes së Pavarësisë së Kosovës, në sheshin e Gjilanit, më 17 Shkurt 2008

RROFTË USHTRIA ÇLIRIMTARE
Jehuan malet kosovare-
Rroftë Ushtria Çlirimtare!
Që lufton me trimëri
Për Kosovë e për liri!
Bij e bija shqiptare –
Jemë Ushtria Çlirimtare!
Do t’ luftojmë kundër robërisë –
Trasojmë rrugën Pavarësisë!
Çlirimtarët e Kosovës,
Po i tregojnë të gjithë Evropës –
Nuk na trembë thika e Kasapit,
T’ ardhacakëve prej Karpatit!
Se Ushtrinë tonë Çlirimtare,
S’e frikësojnë tanket barbare !
S’e trembë gjuha e zhurmaxhinjve,
Me fjalorë të arixhinjve!
Para, djem, si Kastrioti –
Për Atdhe, ju ndihmon Zoti!
Para, trima shqiptarë –
Ju përkrahë gjithë bota mbarë!
Para, trima të Galicës –
Ndiq armikun prej Drenicës!
Para, djem – vëllezërit e Shotës –
Ndiq zaptuesit prej Kosovës!
Jehuan këngët shqiptare –
Rrnoftë Ushtria Çlirimtare!
Na i zgjidhë prangat e robërisë –
Na i sjell rrezet e lirisë!
***** Tekstin dhe melodinë e kësaj kënge e thuri dhe interpretoi autori: Demir KRASNIQI, në Gjilan, më 07.03.1998.
Është kënga e parë kushtuar U. Ç. K-së, që është botuar me tekst dhe notizim, në të përditshmen kosovare “GAZETA E RE SHQIPTARE”, në Prishtinë, më datën 17 Nëntor 1998, faqe 1

NAZIF RRAHMAN PËRLEPNICA
N’ Përlepnicën legjendare,
Në familjen atdhetare,
Lindë e rritë Nazif Rrahmani,
Trim për pushkë, kundër dushmani!
Nazif trimi i Përlepnicës,
Shumë luftoi në Luftë të Kikës,
N’ Velegllavë, Ush, Bujanoc –
Bombahedhës – nuk kishte shoq!
N’ Gjyrishec e në Novak,
N’ shumë katunde në Gollak,
Mbrojnë kufijtë Shqipnisë Etnike –
T’ mos shkelë knej kamba anmike !
Nazif trimi, ai luftëtarë,
Bombahedhës i dorës s’ parë,
Shumë çetnikë, n’ Kikë shpartalloi,
Shumë armët jav konfiskoj!…
N’ Belegllavë , në Ush e n’ Kikë,
Ushtrinë serbe e kanë koritë…
N’ Bujanoc e në Gjilan,
N’ lufta t’ mbrojtjes për vatan…
Me shumë shokë, Nazif Rrahmani,
Nji Kuvend , nji ditë e bani –
Eni vllazën t’ i biem Gjilanit,
Mos ta lamë n’ dorë t’ serbijanit!”…
Mulla Idrizi, ai prijatar ,
Kish Nazifin, dorë të parë,
E urdhnoi t’ shkojë n’ Përlepnicë –
Ta formojë nji Shtab t’ Ushtrisë!
Shtab Ushtrie Vullnetare,
Që ta gjejë nji odë shqiptare!
Shtab Ushtrie n’ rreth t’ Gjilanit –
Ishte oda e Zenel Osmanit!
N’ Përlepnicë, n’ këtë Shtab të Parë,
Vijnë shumë trima vullnetarë,
Garda e rojës ishte formue,
Krejt atë Shtab me e sigurue!
Komandant në gardë të rojes –
Nazif Rrahmani do të emnohet!
Më datën 20 Dhjetor,
Një Vendim në Shtab u mor –
Vullnetar edhe eprorë,
Më 23 Dhjetor,
Të shtunën , para sabahit –
Me ushtri me i ra Gjilanit!
Ditë e shtune , n’ ora gjashtë,
Fuqi Zoti, ne na dhashtë,
Në Gjilan kemi me hy –
N’ luftë me shkije sy me sy!
Ndër shumë trima vullnetarë –
N’ kamë u ngrit Nazifi i parë,
Para Shtabit dhe Flamurit -
Dha betim me fjalë të burrit:
“Pasha Zotin , që m’ dha shpirt,
Pasha nanën, që m’ dha gjitë,
Pasha djepin , që m’ ka rritë,
Pasha bukë e pasha kripë,
Pasha krojet, ku jam flladitë,
Pasha diell e pasha dritë,
Pasha tokën Nanë Shqipni,
Pasha Flamurin Kuqezi,
Unë ma i pari kam me shkue,
Bombat OZNES , me ja gjue,
Edhe burgun me shkatrrue –
Krejt vllazninë kam me i lirue!”…
Siç e flet – e banë shqiptari,
Ditë e shtune – ditë pazari,
Gjithë Gjilani dhe shqiptarët –
Do t’ i presin vullnetarët!
Nazif trimi, ai burrë me namë,
Armatoset deri n’ dhamë,
N’ krah e qiti nji çekan,
Dhe u nisën për Gjilan.
Me shumë shokë, pa nji pa dy –
Si drangoj n’ Gjilan kanë hy,
Shpejt i nxor bombat e dorës
Dhe ja qiti flakën OZNES!
Dyert e burgut ren me ren,
Me çekiç , tana po i then.
Po i liron shqiptarët e ngratë –
Ishin kanë tridhet’ e shtatë!…
Luftë të rreptë po banë n’ sabah,
E kish marrë nji plagë në krah!…
N’ ora dhetë – për katër orë –
Krejt Gjilanin e morën n’ dorë!…
Nji plagë t’ randë , Nazifi e kish marrë,
Ishte nisë kah Dheu i Bardhë,
Me lypë vend për me u strehue,
Edhe plagën me e shërue!
Tej n’ Ponesh, qashtu ka dalë –
Kërkush ndihmë nuk i ka dalë?!
N’ nji mulli , n’ Ponesh ka ra –
Aty, shkijet e kanë vra!…
Demir KRASNIQI

IV. Një shtet kanë gjithë shqiptaria



-S’ do t’ shikojmë “djathtistë” , “majtistë”...

S’ do t’ shikojmë krahinë , as fis ,

S’ do t’ shikojmë grupe , as fe –

Komb i vogël , jemi ne !...



-Të gjithë kem’ për t’ u bashkua –

Një shtet t’ fortë për ta formua !

Nuk i kem’ njëqind Shqipëria –

Një shtet kanë t’ gjithë SHQIPTARIA !...



-Shteti ynë , është SHENJTËRI –

E ka emrin: SHQIPËRI !

SHQIPËRI DEMOKRATIKE –

Me gjithë tokat e saj etnike !



Idealet u shtrinë në male –

Lindi Ushtria Çlirimtare

E Kosovës legjendare ,

Për çlirim t’ tokave shqiptare !



Gjallë, Vehbiu , sa vepronte ,

Këtë Ushtri , gjithmonë ëndërronte :

“Po të kishim një Ushtri –

Unë për te , do t’ isha shkri !”...



V. Jataku i atdhetarëve



Aktivist e atdhetar ,

Ishte mikpritës e shumë bujar .

Për shqiptarë , kudo që kishte –

Dera e tij , e hapur ishte ...



Për shqiptarët nga këto strof’lla –

Gjithmonë shtruar rrinte sofra !

Janë me qindra dhe me mija ,

Që ju jepte bukë Vehbia !...



T’ gjithë shqiptarët që kanë ikë ,

Për t’ shpëtuar në Belgjikë ,

Të përndjekur prej sllav – shkjavit ,

Ju ndihmoi si vëllai – vëllait !







Shumë bukëshkelës , ia kanë ngrënë bukën ,

Pasandaj ia përmbysën kupën !...

UDB-ja sllave i kishte dërgua –

N’ bukë të vet , për ta tradhtua !



N’ atë SHËRBIM SEKRET të sllavit –

Printe UDB-ja e Gjilanit ,

Me shqipfolës , t’ ardhur n’ rregzina ,

UDB-ës së shkjaut , iu bënë opinga !...



Vehbiu , mirë i njihte punët ,

Aq më tepër, edhe spiunët !

Por ndaj tyre sillej butë –

S’ ishte i prirë t’ i pres në bukë !...



Me urtësi , fliste me orë –

Nga tradhtia t’ heqin dorë !

Sepse koha do të ndryshojë –

Historia, do t’ i gjykojë !...



Shumë prej tyre , nuk e kuptuan –

Me tradhti , sërish vazhduan !

Si sadistë e si dhunues –

Shërbëtorë t’ sllavit – okupues !...

shaban cakolli rastin e 100-Vjetorit të Kongresit të Alfabetit/
Me ngrohtësinë e kraharorit,
Me zemër të gjerë sa deti;
Po i këndoj 100- Vjetorit,
Që kur lindi Alfabeti!
Lëshoi kushtrimin Manastiri,
Për gjithë bijtë e shqiptarisë –
Gjithë kah jemi n’ këtë trung Iliri ,
T’ ia ndërrojmë faqet historisë!
Refreni:
Për pa u shua rrezet e diellit,
Për pa i mbulua oxhaqet hiri,
Për pa u shua yjet e qiellit –
Kurrë nuk shuhet Manastiri!
Prijatarët mendjelartë,
Stërnipat e Skënderbeut,
Nga mëmëdheu dhe në mërgatë –
T’ gjithë u vunë n’ shërbim t’ Atdheut!
Në këtë qendër të Vilajetit,
Në këtë djep, ku u lind “Bashkimi”,
Me Kongresin e Alfabetit –
N’ gjuhën shqipe filloi shkrimi.
Me bekimin e unitetit –
U lidh besa, u dha betimi!
Refreni:
Për pa u shua rrezet e diellit,
Për pa i mbulua oxhaqet hiri,
Për pa u shua yjet e qiellit –
Kurrë nuk shuhet Manastiri!
Gjilan, më 28 Prill 2008.
***** Autor i tekstit dhe i melodisë së kësaj kënge është Demir KRASNIQI, i cili edhe është i ftuar që ta përfaqësojë Kosovën, në Manifestimin qendror në Manastir, prej datës 14-22 Nëntor 2008.

.DEMIR KRASNIQI
1.KUSHTRIMI I GJERGJ KASTRIOTIT
* shaban cakolli rastin e 540-Vjetorit të vdekjes/
Fryn murrlani me stuhi,
Qielli ç’ bubullinte;
Nën flamurin kuqezi,
Çetës po i printe.
Refreni:
Hej, trim, o Skënderbe,
O, krenari shqiptar-e,
Për t’ çliru’ Atdhe’n –
Luftë ke nisë ma i par-e!
Si rrufe u hap kushtrimi,
Kudo ndër shqiptarë-e –
S’ durojmë prangat e robërimit,
Për pa vdekë ma parë-e!
Refreni:
Hej, trim, o Skënderbe…etj.
Dyzet trima si shqiponja ,
Kaluar shpatit shkonin;
Bashkë me trimin Skënderbe –
Turkun ta luftonin!
Refreni:
Hej, trim, o Skënderbe…etj.
(Recitativi):
Vasha:- Ku jeni nisë, o trima?
Burrat:- Vendin ta çlirojmë!
Vasha:- Qe besa edhe unë do të vijë,
Se ma kështu s’ mund të durojmë!
Të gjithë së bashku:
T’ japim fjalën t’ gjithë sa jemi,
Trim, o Skënderbe,
Për liri dhe për Atdhe,
Vdesim si me le!
Refreni:
Hej, trim, o Skënderbe…etj.
Këtë këngë e thuri dhe kompozoi Zekeria ÇARKAXHIU. Për herë të parë publikisht e këndoi dhe incizoi Demir KRASNIQI, më 1968, me rastin e 500-Vjetorit të vdekjes së heroit kombëtar legjendar Gjergj Kastrioti – SKËNDERBEU.
Ribotohet dhe ri incizohet me rastin e 540-Vjetorit të vdekjes së heroit.
cakolli thotë:

.LIDHJA SHQIPTARE E PRIZRENIT
* shaban cakolli rastin e 130-Vjetorit të saj/
Në Prizren, burrat e dheut,
Gjithë nipat e Skënderbeut,
Vunë detyrat para veti,
Që u dridh mali e deti!…
Të mundohen me shpirt ndër dhëmbë,
Të robëruarit të çohen n’ kambë,
Që njëherë e përgjithmonë,
Ta shoh dritën populli jonë!
Mos t’ sundojë cari, as krajli,
Të lulëzojë fusha dhe mali,
Të mos shkelë këtu këmbë barbari –
Ta shohë dritën dhe shqiptari!
Kështu nga zemra e Shqipërisë,
Dhe nga kreshtat e Malësisë,
Doli zëri nga mileti –
Që u trondit n’ Stamboll dhe mbreti!
Nga Kosova e Kalabria,
Si nga jugu e Çamëria,
Si nga veriu e Gegëria,
Ulqini, Plava e Gucia…
Vijnë shqiptarë nga t’ gjitha treva –
Kumanova e Presheva,
Shkupi, Struga e Manastiri,
Duan bashkim n’ këtë trung Iliri!
Të mos ndajmë as fis, as fe,
Për një komb, për një Atdhe!
Të bashkuar të fortë si gurë –
Nën një shtet, nën një flamur!
Në Prizren, atë Dhjetë Qershori –
Lidhja jonë, jehonë mori!
U lidh besa ndër shqiptarë –
S’ duam sulltanë, as pashallarë!
Abdyl Frashëri, po na thërret –
T’ rrokim armët dhe këtë vjet,
Si shqiptarët që e kanë adet,
Të luftojnë për vend të vet!
Në Kosovë e Dukagjin,
Zija Prishtina, po na prinë,
Krahët në qiell shqipja i shtrinë,
Se këto male e duan lirinë!
Mic Sokoli n’ Kaçanik –
Me shumë trima si kreshnikë,
Ushtrisë turke i duel në pritë,
Me u marrë fytyrën, me i koritë!
Vreton, Vason e Sulejmanin,
Therë në sytë i kish Sulltani!
Sami Beu edhe Naimi –
Si luaj me zemër trimi!
Iliaz pashën nga Radika –
Nuk e tremb pushka , as thika,
Luftoi n’ shkrepat që i pat Dibra,
Emri i tij, mbet në shumë libra…
Sot, këto libra i shfletojmë,
Me shumë ëndje i lexojmë,
Rilindësit i kujtojmë,
Këngë e vjersha iu kushtojmë!
I kujtojmë me krenari,
Që kanë hy në histori,
Që kanë ra n’ altar t’ lirisë,
Kanë rritë famën gjithë Shqipërisë!
Vepra e tyre, për Atdhe,
U hap në botë, si rrufe,
I dha dritën vegjëlisë,
Tregoj rrugën e lirisë!
Autor i tekstit të kësaj kënge është Zenel GASHI, kurse muzikën e kompozoi Demir KRASNIQI. Kjo këngë është incizua në Radio Prishtinë, më 1978, me rastin e 100-Vjetorit të Lidhjes së Prizrenit. Tani, është ribotua dhe riincizua me rastin e 130-Vjetorit, po nga koautori: Demir KRASNIQI.