Vjersha femijesh

Adem Berisha:

Të lumtë Enya, ke shkruar poezi shumë, shumë të bukura. Mu më kanë pelqyer dhe impresionuar shumë. Janë përmbajtësore dhe shumë domethënëse. Kanë edhe rimen dhe muzikalitetin e poezisë. Lehtë lexohen, lexuesin nuk e lodhin, shpejtë dhe lehtë mësohen përmendësh dhe kënaqin veshin e dëgjuesit kur ato recitohen. Nuk janë të mveshura me shumëkuptimësi prandaj mund të komentohen dhe interpretohen vetem ashtu siç janë e jo siç kush e merr.
Eh, ndoshta nuk janë poezi "moderne" që mund të shkruash nja 12 sish brenda ditës, por megjithate unë do të preferoja të vazhdosh me këtë stil të shkrimit sepse këtë e kanë aplikuar dhe në mënyrë perfekte e kanë kultivuar edhe rilindasit tonë kombëtar të cilëve nuk besoj se "modernistët" do t'ua kalojnë. Shkruaj e mos u ndal se je e re, kur të bëhesh si unë, është vonë.

MAMI E BABI
JANË SI NJË



Miku ka pesë
fëmijë si drita

Tri janë yllka e
dy petrita.



Ata kanë lodra
shumë

Tren, gjirafë,
arushë, majmun.



Fjalë pas fjale e
orë pas ore

U fol për
dashurinë prindore.



Rina bëri bë në
hënën

Se ajo më shumë e
do nënën.



Edlina e dyta iu
revanshua

-Unë babin më
shumë e dua.



Edvini në dorë
kish një majmun

Tha-asnjërin s`i
dua unë.



Edoni i vogël
picërroi sytë

-Unë i dua-tha-që
të dytë.



Venita e vogël
bënte sehir

-Ju asnjë s`e keni
mirë.



Unë e di nuk ka
kandar

Që peshon dashuri
të ndarë.



Mami e babi janë
si një

Më e madhja
dashuri.



Por këtu nuk
mbaroi mahia

Plot me gaz u
mbush shtëpia.



KUSH KËRKON
FALJE

I SHPËTON
VESHI



-Mos këtu e mos
aty!

Babi ma drejton
gishtin

Kështu po ia
nxjerr bishtin.



Ai i varë
mustaqet

Kur vonohem
n`lojë

Me orë s`më flet
me gojë.



Duke lozur me
motrën

Lëmsh i bëmë
kauçat

Me babin i prishëm
kapuçat.



Ma afroi gishtin
te hunda

E iu shtuan ca
rrudha balli

Edhe një herë
gabove-vajhalli.



NË KOPËSHT
ZOOLOGJIK



Një grup nxënësish
të klasës së tetë

Vizituan Shkupin
me prindërit e vet.



Vizitës së ditës
s`do t`i vëhej pikë

Po nuk e panë
kopështin zoologjik.



Artani shikonte
majmunin me habi

Dhe iu drejtohet
shokëve të tij:



-Shpesh mësuesja
më thotë majmun

Por majmuni nuk
qenka si unë…



Drenusha s`ka parë
dren në fushë

Tash pa frikë e
përgëdhel në gushë…



Rozafa vërtet ka
qafën e gjatë

Por assesi të
matet me gjirafë…



Duke shikuar
luanin, Luani tha:

Emër të fuqishëm
mami më dha.



Më tutjë mbi ujë
kërcente delfini

-Obobo çfarë
mrekullie, foli Drini.



Ecim tha më i
vjetri se po bëhet natë

Deri në Prishtinë
na pret rrugë e gjatë.





MENDOVA SA ISHA
NË DET



Mendova sa isha në
det

Si ta marr pak
det

Ta sjellë në
Kosovë

Për fëmijtë që
s`kanë lekë

Por edhe për
pleqtë

Që s`janë mirë me
shëndet

Thash si t`ia
marr

Pak det
Shëngjinit

T`ia falë
Dukagjinit

Pak rërë e ujë të
kaltër

Ta marr nga
Kavaja

Thash s`bëhet
belaja

Ta sjellë rrëzë
Qyqavicës

Për fëmijtë e
Drenicës

Kështu mendova
një vjet

Kur isha në
det.





SI U DJERSIT
DORDOLECI



Fëmijtë e
Polacit

Në kodër në
Radefc

Bënë një
dordolec.



Nën
sqetull

I vunë
fshesë

N`vend të
hundës

Një
spec.



Në vend të
syve

Dy
thëngjij

E në
kokë

Një
kusi.



Rreth tij
pastaj

Nisën
vallen

Dorë për
dore

Dikur u
gjuajtën

Me topa
bore.



Kur nga
jugu

Fryu një
puhi

Fëmijtë
dordolecin

E shikonin me
habi

Si u “djersit” i
tëri

E më vonë u
shkri.


keto poezi jane marre nga nje poet kosovar "HALIL XANI"