BUZËQESHJET E LIRISË

Nezir Myrta / MBI ATLANTIS

Pse prore prezante?


Atlantida -
gjithkush e din se -
nuk mund të shkelet mbi ty
e askush nuk e din se -
ndoshta mund të shkelet mbi ty

Atlantida ime
Dashuria ime ujore

as në tokë as në qiell
nuk shkelet dot me këmbë
Atlantida ime ujore

Tokë e mashtruar nga Uji
Tokë e larguar nga Ajri

Etje të pashuar paske pasë
Vashë e mashtruar të Kroni i Shpatit të Shënjtë
dikund në Dushkajë
e,
me burrele të thatë
ende ecën nën ujë
ujoreve të paskajshme tokësore
Ende je në ujë
në pus të pafund të botës
keshe iu është dhënë fund marrive të moçme
e Ti ende nuk e gjete Shtëpinë e Lashtë
me dy-tri rrasa guritë mëdha mbi kulm

e kanë mbuluar myshqet ujore e mythi i kohëve të liga
hidrat helmuese ende ia marrin shpirtin

në Shtëpinë time ende banojnë peshkaqejt

Kohë peshkaqejsh çuditërisht ende mbretëron mbi ty
Atlantida ime -
Dashuria ime Ujore faqeskurruar me rrëke lotësh
Dashuri e mbetur nën ujë -
as e harruar
as permendesh kund për të gjallë

ç'faj paske bërë...?

Pse e bartë mbi supe gjithonë në cep të krahut
atë burrele të thatë ëndrrash dimri
kur bora e acari i fortë vëjnë gjithçka në gjumë
e,
fantazmat kriminale të moçme
ende i shpallin luftë vetvetes
e,
askush nuk e din se -
Ti ende ecën me gishta të ngrirë përgjakur
plot kopuja të mbledhur qelb perandorishë
Tëvona vrapon çmendive nëpër maja gjilpërash

kahmot ta kanë zënë priten
gjithkah në çdo anë e shteg
e nuk të lanë kurrë me pa ditë të bardhë

ende ecën nëpër copa xhamash të gjamëve
të gotave të thyera ilire
nga etja emadhe i flaken për shkëmbinj
dhe copë-copa e bënë Epikën
duke përfunduar një histori të gjallë
një histori të ngrirë që ende dridhet
si thupra në ujë!

Atlantida ime -
Dashuria ime Ujore!

Dashguri e ngirë mbetur nën ujë akull
vorbullë e padukshme -
të tretë nën Dhe deri në Ka të Zi
sytë nuk bëjnë dritë me të parë
kështu si je mos qofsh më tjetër

Atlantida ime
O Toka e Im At -
Atvendi im ç'faj paske bërë
e din apo s'e din?

Ky është Fillim i Fundit!

(31.08.1994)
Mbi Atlantik

Nezir Myrta / QE ANTIKA




Një puhizë lehtë frynë prej tejantike,
gjithçka më spjegon se ç'po ndodh -
brënda gufon një dallgë tejoqeanike;
shpirtat e trazuar kahdo i ka lodhë.

Disa e shohin vetëm një degë lisin,
që rri në hava dhe lëkundet në erë -
trungun s'ia shohin as n'maje plisin,
germa kote thurin edhe disa tjerë.

Gërmon gjoja thellë për një fosile,
çohet edhe bie ushtar i dorëzuar -
shtërzon se gjoja ajo paska hile -
që s'po i bijka ashtit tij të dërmuar!

Ashti i fosiles është një asht vigani,
që në zemër kish një det plot tallaze -
e ka ndrydhur koha e ka shtyp tirani!
Antika i rri n'gjunj gjamë plot maraze.

Çohen disa që s'ia dijnë as nishanin,
gjoja po i ngjasin për qiell e për tokë -
gjak i përdhosur që ka shitë vatanin -
hartë shkrum humbë pashënjepadokë!

Dikush dënesë si i vdekuri prej urie,
shpurdh si kukuth zërin plot me vaje -
pa asnjë pikë gjaku të asaj historie,
don ta shohu lisin mu deri në maje!

Mu aty ku dielli ishte në flamur -
Emri i trojeve trime emër i përdhosur.
Ngrehu gjamë gjaku shpërthe n'gur!
Dallga n'damarë kurr s'mu ka sosur!

Mos shih anash kudo vajin e qyqeve,
Lekët janë shpëtimi Pellgasët Lelek -
Rrethimin e çanë shpërthimi Shqipeve!
Që lë me sy hapur monstrat plot lek.

Leka i Madh bëri botën sa një gogël,
Kush është gjak i tij le ta vërtetojë -
Aty ku vijojë fjalën dje Ai Leka i Vogël,
Aty vet illiriku dje e sot të dëshmojë!

Në hallka të këputura dridhet historia,
Shqipja prapa yjeve si rrin e mbuluar -
N'përbirim sferash që i dredh dinakëria.
Shqipja n'ballë luftrash prore ka valuar!