Rifat Kukaj

Rifat Kukaj (25 tetor 1939 - 11 shtator 2005) lindi në Tërstenik të Drenicës, studioi në Normalen e Prishtinës.
Rifat Kukaj është prozator, poet, dramaturg, përkthyes dhe skenarist i letërsisë për fëmijë dhe të rritur. Shkrimtari Kukaj po ashtu ka udhëhequr programet për fëmijë të Radio Prishtinës dhe ka redaktuar librat për fëmijë të Shtëpisë Botuese "Rilindja". Përktheu letërsi për fëmijë nga autor slloven, kroat, serb, e hungarez por edhe botoi shkrime vetanake në shumë nga këto gjuhë. Emrin e tij e mbajnë rreth 100 vëllime librash dhe 30 radio-drama. Kontribuoi në afirmimin e krijimtarisë letrare sidomos asaj për fëmijë në rrjedhat ndërkombëtare dhe se ndihmoi autorë të shumtë të rinj.
Vdiq në Ulqin, u varros në vendlindje.

Letërsi

• Lepuri me pesë këmbë - skenarë filmi artistik
  
• Bardhi e Mirushja (1986)- roman
  
• Kokërmeli e Pilivesa (1971) - roman
  
• Dita e xhufkave (1972)- roman
  
• Shkrepi i Diellit (1972)- roman
  
• Minaku i përhimtë (1973)- roman
  
• Vjollca magjike (1974)- roman
  
• Rrasa e Zogut (1975)- roman
  
• Droja (1978)- roman
  
• Dreri me një bri (1986)- roman
  
• Xhuxhi nga Xhuxhishta (1998)- roman
  
• Gogozheli i Gogozhinës (1999)- roman
  
• Shkurtabiqi më i madh në botë {2000} - roman (botoi: URA)
  
• Fshehtësia e breshkës (2002)- roman
  
• Majmuni me kurorë mbretërore (2003)- roman
  

ZOGU I LASGUSHIT


Yll i ndritur në natë qershori
Sikur ra prej gjithësisë,
Ngazëllyeshëm, sytë m'i mori
Në degë t'qershisë.
U purtekëm unë e gjethet
Qetë e lehtë me petalet,
Qielli vetë nisi të prehet
Edhe malet.
Kënga nga zogu i brishtë
Lindi krejt ëndrrimtare,
Dritë feksoi n'flatra e bisht
Dhe n'për dritare.
Gëzim, shpresë, në gji më derdhe
E hare të butë si pushi,
Zog-magji ti mirë se erdhe
Nga Lasgushi!
Ato porosi të larta
Te dritarja e shtëpisë
Po m'i thotë me vargje t'arta
Kalorësi i bukurisë.

BALADËZ
Me pushkë në krah
Një ditë dola për gjah.
N'shteg qëndroja si guhak
Zagari lehte n'imshtak.
U mbështeta për një ah
Harrova zagar e gjah,
Mbi doborën e ndritur
Pikasa një zog të përhitur,
Aq i brisht e krejt i ngrirë
Në acar ai martir
Në shpindë i shtrirë!
Këmbët thik përpjetë
Ah jetë, sa e shkretë.
Mbase shpresa i ka thënë:
"Shtriji e ngrohi në Hënë!"
Në mua vajtonte dita
Në dy zyçka ende drita
Po fiksonte por e mekur
Porsi Hëna e paprekur
Nga këmbët e zogut të gjorë
Orëprerit në dëborë.
Mbaron rrëfimi për një jetë
Në vargun e njëzetetretë!

NËNA
Ti ke pak zjarrmi
Voglushe Leonorë,
E nënës i digjet
Zemra në krahërorë.
N'mëngjes, po e zëmë
S'të hahet - nuk ha,
Urinë e tërë botës
Nëna at' ditë e ka...
Oh, pa pandehur gishtin
E gërvishte pak,
E di ç'ndodh me nënën?
Zemra i pikon gjak!
Mbi shtrojen më t'butë
Ajo shpesh këlthet:
-Kam dro' ndonjë pupël
Vashëzën mos ma vret

BUKUROSH EDHE LAROSH


Kryet në detë
Bishtin te retë...
Në këtë shpat
Puth shtëpitë,
Në atë shpat
Zogjtë e fëmi' të...
Degë më degë
Edhe qershitë...
Bukurosh edhe larosh
Ah, ta kisha për krahosh!
Lart në qiell
I larmi hark
E gudulis
Lumi në bark...
Nuk është urë
Është pikturë!
Këndoi trishtili:
"Ciu, ciu, ciu...
Se ç'na doli
Pas shiut?!!!"