Deshtimi i hap rrugen suksesit

Njeriu eshte vertet nje qenie e cuditshme por dhe cudiberese.Duke u munduar te jete suksesi ai qe i paraprin jetes ndesh dhe ne deshtim.Po cfare ndodh me ne kur deshtimi na paralizon? Disa duke menduar se jeta i dha nje ndeshkim e ndalin vrullin, per disa te tjere presin sa vala e deshtimit te perfundoje dhe gjejne shtyse tek idete qe posedojne.Vertet kufiri eshte nje force per te matur forcat per te shijuar suksesin dhe gezimin qe fal ai dhe per ti dhene emer humbjes.Po kur ne nuk dime se ku eshte suksesi , si mund ta prekim?

Nuk e di perse ca here flitet per deshtimin?

Eshte nje gjendje e cila duhet perballuar. Ne prove te tille , njeriu e kupton se sa i duhet te korrigjoje pozicionet te arrije suksesin! Ndersa suksesi, nuk eshte fitorja nese per ate nuk arrin ne jeten praktike te deshmosh funksionimin e veprimtarise!
Per te afruar kete qe themi, ne jeten tone behet aktuale nje vecori :

- Dhenia e reputacioneve, apo notimi nga ana e atyre qe shprehin deshiren te merren me to , nga momente nxitjesh !

Kjo nuk eshte sukses, as deshtim i atij qe i pranon, por eshte pjekuri apo papjekuri e atij qe manipulon me percaktimin e vlerave. Me kete dua te them se, ne jeten tone ka shume vlera qe duhet tu perkulemi, por, per hir te nje realiteti, behen edhe injorime. Mvaret kush prin dhe kush mundet te percaktoje kategorite per te cilat flasim!

Deshtimi nuk eshte dicka e paperballueshme.Te riskosh duhet te dish qe medalja ka dy ane.Te jetosh mes deshtimesh per disa njerez kurajoze ngrihet morali per te mesuar dicka.Meson ku eshte gabimi dhe mundohesh ta menjanosh.Ta lesh jeten ne doren e fatit eshte si te lesh anijen pa kapiten ku as destinacioni nuk eshte i ditur sepse ererat jane te pabesa.

Fjala dështim, nuk duhet të egzistoj në fjalorin tënd. Atë duhet menduar pikën e fundit të energjisë, anispe thonë se ka dështime e binë në dështime edhe ndër ato ma seriozet... As që mendoj për fjalën dështim, sepse ajo fjalë është e atyre që kanë dro, nuk janë të sigurtë në veprime e fjalë, është fjalë që pengon veprimin, shuan ndjenjen e shprehjes shpirtërore. E poqëse, bie në dështim, kuptohet, se përsëri pas një rënje ka ngritje, por të jeshë shumë i vendosur, i paluhatshëm dhe të nxierresh të gjitha burimet e energjisë, për një ngritje pas dështimit, që të vet-hapesh udhën e suksesit edhe kur një botë të thot se dështove - ti kurrë nuk duhet ta pranosh, as si flijim spartakian.

Njerëzit që dështojnë zakonisht janë pa burime energjie të mbrëndshme, iu sosen energjitë, e pesimizmi është miku ma i madh e ma besnik i dështimit, po prore duhet menduar me logjikë të fortë, se edhe pika e shpon gurin, kur rreh në një pikë papra, pandërpremje, papre dhe ky qëllim arrihet, mu në atë moment që ti nuk e vrenë as e din. Zakonisht njezërit dështojnë - aty pak pa shkua te caku i fundit, aty kur mendojnë se nuk ka sukses as shpëtim, do të thot - sikur të nisesh në një drejtim te caku dhe pak pa e arrijtë cakun, kthehesh mbrapa apo pushon aty dhe momenti i fundit të iken! Pas një renje është një ngritje! Mvaret sa beson në vetvete!

Nuk mund te pajtohem me mendimin se deshtimi i njeriut vjen si pasoje e burimit te energjise. Deshtimet zakonisht imponohen edhe nga rrethi dhe doemos duhet te ndodhin por me rendesi eshte se nga nje deshtim nxirret edhe nje perfitim ose nje mesim per heren tjeter. Deshtimi eshte shume i keq kur te paralizon siq eshte cekur nga postuesi qe hapi temen ketu duhet patur kujdesin. Cdo renje ka edhe ngritje.

Fjala deshtim tingellon e tmerrshme! Por ne jeten tone eshte jo pak prezente. Si qenie jo perfekte dhe e brishte do ndjekim gjithmone endrrat tona, por jo cdo here do ti kapim ato. Nuk jane te forte ata qe nuk bien kurre, por ata qe pas renies gjejne force te ringriten porsi luan dhe te hyjne syqelur dhe akoma me te forte ne arenen e shumeluftimit. Deshtimi te rrit dhe te ndihmon qe jo nga cdo lufte te dalesh viktime, jo nga cdo gracke te dalesh i lagur. Vetebesimi eshte arma e cila ndriqon gjithe erresirat e labirintheve perplot nyjezime, eshte arma e cila ndjell sigurine, qendrueshmerine dhe korrektesine ne te berit e hapave ne jete. Nje fjale e urte thote: "Pesimisti gjen veshtiresi ne cdo rast, optimisti gjen rast ne cdo veshtiresi!". Roli me i shpeshte qe bejme ne jete eshte ai i luftetarit dhe po nuk patem udherrefyes nje motiv dhe nje vizion racional, te matshem dhe te arritshem, do ecim rrugeve pa emer. Deshtimi nuk eshte dobesi! Dobesi eshte mungesa e vullnetit per lufte!!! Kur caku i arritjes humbet, horizontet zhduken dhe perdja bie!

Nje shkrim i tille na ka munguar, Kotelja.Une do thoja, rruges rrezohem gropa ku bie eshte ne varesi te pakujdesjes time.Pluhuri qe me ngjitet pas lekures dhe plaget qe me dhembin i pastroj dhe i kuroj kur jam jashte gropes.Shkund pluhurin mbaj dhimbjen mes dhembeve qe kafshojne buzen dhe hedh hapin me tuje gropave.

Kur e kupton qe ke deshtuar, e vetmja gje qe do mendosh eshte si ta kapercesh.Te hidheruar nga deshtimi vet egoja jone do doje te gjej shtegun per ta lene mbrapa ate.Eshte si kur semuresh qe do nuk do, do mjekohesh.Ndaj dhe duhet te ndihemi mire qe jemi njerez, se gjithmone gabojme po kurre nuk e leme veten te fundosemi plotesisht.