Ne te ulur kembekryq me varferine

Jeta eshte nje lufte, nje sakrifice ne te cilen faktor te shume ndikojne ne permbushjen e saj.Cdo dite mund te na prek nje faktor , ose dhe gjithe jeten.Kush eshte faktori qe na ben te ndihemi te plogesht, na ben ta urrejme jeten dhe te zvarrisim kembet nga fatekeqesia qe po kalojme mbi kurrize?
Varferia eshte kjo fjale qe tashme ja dime kuptimin e saj te plote.Po perhapet me shpejtesi marramendese si nje epidemi ku jo rralle sjell vdekjen dhe pllakosjen e semundjeve.Behem nje dite udhetar te shoh vende te reja, natyre te eger dhe te bukur.Kur le qytetin hy mes zonave te thella malore kasollet me duken si gjeja me e vecante me nje kersheri te madhe afrohem dhe jane disa femije qe mundohen te harrojne te ftohtin qe ju ka hyre ne palce dhe urine qe cdo dite po i tret, ata luajne, vrapojne qe te munden sadopak te harrojne qofte dhe per nje moment qe kane uri, uri, ftohte, shume ftohte.Nje grua e cila nuk eshte me shume se 30 vjece , por qe cdo rrudhe ka lene firmen une vuaj, nuk jetoj, po perpiqet qe te pjek kulacin ne hirin e druve.Ku me vone do ua servir femijve ndoshta me pak kripe, ose ndonje qep.Ne nje cep te dhomes eshte nje lope.Po , po kur njeriu eshte i varfer jeton dhe me kafshe nuk ka pretendime,catia nga casti ne cast pritet te bjeri dhe brenda saj te mbarojne mjerimet e gruas, e pse jo dhe te lopes.

Ky eshte realiteti shqiptar pas dritave dhe fasadave te qytetit tim.