Askush nuk mund të bëjë të ndihesh inferior pa pëlqimin tënd

Ruzvelti, s’ka ngelur për t’u vlerësuar nga unë, se e ka vlerësuar bota. Por unë, i nderuar lexues, kështu u ndjeva sot , (inferior ndaj të pranishëmve të nderuar) në një tubim tepër mbresëlënës që u organizua nga myftinia e Shkodrës me rastin e 5-vjetorit të gazetës emërmirë, “UDHA ISLAME”. Me këtë rast Myftinia në fjalë i bindi të pranishmit se jo vetëm është e aftë t’i japë vlerat që meriton një aktiviteti të tillë, por edhe të gjejë ato mjedise që plotësojnë të gjitha kushtet për të bërë atë që u bë: Ceremonia mbresëlënëse e 5-vjetorit të daljes në dritë të gazetës së lartpërmendur, në lokalin prestigjioz të të ndjerit Agim Hysa.

Në se thashë u ndjeva inferior, mendoj se m’u dha rasti që të arrija pikësynimin tim, pse jo dhe në kushte më optimale se sa në një rast tjetër, që s’e shfrytëzova sa dhe si duhej. Pra me që s’e bëra herën e parë, mendoj se u donte sot t’u a thoja të pranishëmve të nderuar, se pjesa më e madhe jo vetëm ishin intelektualë por edhe besimtarë të devotshëm të fesë Islame e qytetarë të denjë të këtij qyteti të lashtë e me tradita të mirëfillta, siç është Shkodër locja. Çfarë doja t’u thoja: Jam tepër i gëzuar për ftesën që m’u bë. Them kështu sepse nuk u privova nga ajo kënaqësi që po ndiente salla me të pranishmit e saj të respektuar. Por një kënaqësi më shumë do të ishte për mua, në se do të më lejoni t’jua them sa vijon: Para pak ditësh ndodhesha në një nga rrugët e qytetit tim. Jo larg dy kazanëve të hedhurinave. Por që këto të fundit ishin shumë më tepër rreth kazanëve se sa brenda tyre. Gjë që shumë kalimtarëve sikur s’po u bënte shumë përshtypje (ai pisllëk e pa pastërti). Ndërsa mua, veç kazanëve dhe hedhurinave po më binin në sy dy kalimtarë, veshja e paraqitjae të cilëve i padiste se shqiptarë nuk ishin. Për bindjen time ata ishin nordikë ose gjermanë. Personat në fjalë u fiksuan 2-3 metra larg kazanëve. Shikuan njëri-tjetrin dhe nxorën aparatin fotografik! Jo për të të bindur i nderuar lexues, se jam më i ndjeshëm se të tjerët! Por, sinqerisht për momentin, m’u duk sikur kjo nuk ndodhi në rrugë të madhe, por në oborrin e shtëpisë sime. Dhe për koincidencë, jo larg meje, po kalonin dy persona, një intervistuese dhe një kameraman. Intervistuesja u drejtua nga unë, por unë treta shikimin. Në çast u pendova. Them kështu se tangent m’u kujtuan dy strofa të një poezie që për mua, ishin sa kuptimplote aq gjithëpërfshirëse. Dhe ja, thashë me vete (sikur t’i thoja...): “Ne ëndërronim të jetonim. / Ne ëndërronim për një jetë më të mirë!! Nuk e ëndërronim kështu ta pësonim! Si çifuti në shkretëtirë.?!”50 vite nuk ishin pak!/ I mjaftonin mjerimit tonë.! Këtë mashtrim s’e kishim hak / Që nga Shkodra deri në Vlorë! Pra, i nderuar lexues, në se do e bëja të paktën sot, (atë çfarë nuk e bëra dy herë radhazi) s’ do më përfshinte në vetvete titulli i këtij shkrimi. Ideja ime ishte që gazeta në fjalë dhe pendëshkruesit e kësaj gazete, krahas të tjerave me karakter fetar, mos të linin në hije edhe ngjarje të karakterit shëndetësor dhe qytetar.!Është e mrekullueshme të jesh modest, por nuk duhet të jesh indiferent.(Volteri)