Legjenda e Lisit

“Legjenda e lisit”Kur
flasim për një legjendë, flasim për një të pa njohur të largët, të
trasmentuar dhe të trashguar brez pas brezi deri në ditët tona.
Legjenda vet nga mënyra se si ndërtohet, si përcillet dhe si
shtjellohet nga njerëzit mbart në vetvete ndodhi të pa mundura dhe të
pa besueshme, e megjithatë ajo është shprehje e filozofisë popullore, e
ndjenjave, e zakoneve dhe traditave, e trimërisë, e zgjuarsisë dhe
qëndrueshmërisë së një populli. Jo vetëm kaq, por legjenda vjen edhe si
një histori gojore e pa shkruar. Deri më sot kemi dëgjuar për shumë
legjenda, mite të tyre, ku gjithsesi dhe pavarësisht nga rrjedha e
ngjarjeve personazhi triumfues është populli. Por legjenda ndodhin edhe
në ditët tona, të cilat sigurisht do të transmentohen dhe do të mbeten
një trashgimni gojore me vlera për brezat.



Fshati
Shtëpëz nga pozicion ku të parët e tyre kanë ndërtuar, ka një pamje
piktoreske dhe siç e kanë emërtuar quhet “Ballkoni i Labërisë”. Një
pozicion strategjikisht i pa mundur për t’u sulmuar dhe për t’u
pushtuar. Mënçuria në breza e këtyre banorëve trima, punëtorë dhe të
kulturuar vjen nga lashtësitë. Dëshmi e kësaj lashtësie është edhe një
kishë e cila ndodhet në mes të fshatit dhe pranë kishës ka qënë një
lisë shekullor. Në kohën e partisë së punës, kjo kishë u kthye në vatër
kulture, tregon Ago Tole, dhe ne e kemi mirëmbajtur si gjënë më të
shënjtë. Në vitet e demokracisë si gjithë Shqiptarët edhe ne
Shtëpëzjotët vazhdon të tregojë Agua, morëm rrugët e mërgimit, kur ka
ikur banori i fundit lisi shekullor pranë kishës, u shkëputë me gjithë
rrënjë dhe mori të tatëpjetën, duke mos dëmtuar as një nga shtëpitë
tona.