Copeza Jete Dedikuar Meshires

Te shkruaj pa patur një arsye për te te shkruar,
te shkruaj pa ditur kush je, pse je dhe çfarë je...Mos te te genjeje
mendja se po te shkruaj për ty,
as ty, idiotsija me qesharake është se vertet te shkruaj pa ditur se
kujt po i shkruaj, te shkruaj sepse ndjej për te te shkruar, te shkruaj
sepse me
shpifet fallciteti i njerzimit tend, te shkruaj sepse jam lodhur nga
hipokrizi shpirtrash te ceket...te shkruaj sepse me ka merzitur
rendomtesija e
diteve te mija...Jetoj kot, sa për te shtyre një dite te vjeter dhe
jetuar një dite te re, fundja fundit kjo është arsyeja baze e çdo njerit
prej
nesh, panvaresisht se tek-tuk na del ndonje manikin qe pretendon te dije
pergjigjen e çdo pyetjeje, dhe qellimin e çdo ndodhije...Te shkruaj për
hir
te ketyre hijeve te heshtura qe me rrethojne, o zottt çfarë kotesije, o
zot çfarë garumulli i zbrazet, vrime ne uje, uj ne vrime...ne çdo menyre
te
mundshme qe ti rendisesh keto fjalë te cjerra, çdo gje ngelet serisht
njesoj...shumë zbraztesi, boshllek, hapsire e pa okupuar...

Nuk kam për te te thene shumë, se po bej cudi me
te thenat sot. Nuk flisnim fare dhe tani qe e gjetem teoremen e
muhabetit e shikojme sa e thjeshte
paska qene, ne te vertete dhe shumë bosh. Por meqenese te dy rastistem
ta kuptonim ne te njejten kohë parendesine e fjaleve, atehere po ja le
vendin
asgjese për sot, se tjeter nuk mbeti pervec saj. E une te shikoj, e ti
me shikon. E jam tani ne një vend nga i cili dua te dal po asnjeri nuk e
beson.
E si ju mbushet mendja njerzve, ty aq me teper. Prandaj jam duke ecur
permes se ftohtes se papritur te shtatorit, duke kujtuar një ndodhi vere
dhe
duke qeshur me ashpersine e budallallekut tim. Atehere mund ta leme
keshtu dhe për disa vite te tjera se une jam duke ndryshuar, e kur te
kem
ndryshuar plotesisht ne qofsha flutur a zvaranik, do e kuptosh ku do
shtegtoj. Ndoshta shumë larg nga ne te dy....