Krismat e Lirise

Nëpër shekuj populli ynë ka bërë luftëra për liri. Jeta dhe vdekja e tij
kanë qenë të lidhura gjithmonë me fatin e atdheut.
Atdheu ka qenë dhe ka mbetur i shenjtë për shqiptarët. Liria e tij është parë e kërkuar
vetëm përmes pushkës dhe luftës kundër pushtuesve.
Kujtesa historike është rifreskuar çdoherë me beteja, me trimëri të pashoqe të bijve e
bijave më të mirë të këtij trualli.
Epopetë e lavdishme i gjasojnë shpeshëherë njëra- tjetrës, ashtu siç i gjasojnë trimat njëri –tjetrit.
Shumë ngjajshmëri kanë edhe rëniet e tyre heroike.
Ky popull i vogël, por me zemër të madhe ka patur gjithnjë në gjirin e tij patriotë që i kanë vazhduar
përpjekjet me pendë e me pushkë për liri e bashkim kombëtar.
Kur kujtojmë epokat dhe përpjekjet e parreshtura të popullit shqiptar nëpër luftëra, kujtesa historike
na shpie në betejat eSkënderbeut, Isa Boletinit e Sylejman Vokshit, Mic Sokolit e Bajram
Currit, Çerqiz Topullit e Idriz Seferit, Ademit e Hamzës...e shumë e shumë trimave të tjerë,
që jetërat e tyre ia kushtuan lirisë së atdheut.
Të gjitha këto lavdi dhe heroizma si një fill i kuq patën një rrjedhë të natyrshme, të pandalshme që çoi
pashmangshëm në betejen e Prekazit të paepur dhe në krismat e pushkëve të Ademit, Hamzës e të
Jasharajve të tjerë kundër pushtuesit serb. Këto krisma pushkësh të lirisë jehuan fort.
Ato ishin ai kushtrim i madh, se çlirimi i atdheut do të ketë vetëm një rrugë, atë të luftës së armatosur.
Përkushtimi dhe atdhedashuria iu dhanë zemër përballë tanksave të armikut. Në zemrat e
tyre vlonte urrejtja e popullit kundër pushtuesit.
Në luftën e pabarabartë, krismat i shoqëronte kënga e trimave, kulla nuk jepej sepse
trimat ishin bërë mburojë e saj.
Armiku tmerrohej nga qëndresa e Prekazit, nga heroizmi i heronjëve brenda kullës.
Pas një beteje titanike bien trimat në fushën e nderit dhe ndalen krismat brenda kullës,
por si rrufe përhapen krismat e lirisë në tërë Kosovën.
Luftadhe rënia e tyre është vetë madhështia. Heroizmi i tyre u bë shqipe në flamur,
e cila iu priu qindra e mijëra luftëtarëve të tjerë nëpër
beteja. [justify]Ata historinë e shkruan me gjak sepse vetëm kështu kishte kuptim liria.
Ata e flijuan jetën për lirinë sepse vetëm kështu kishte kuptim jeta.
Ata me gjakun e tyre i dhanë ngjyrë flamurit që të rrezatojë në tërë kombin.
Ata kishin zemër të madhe.
Të tillët i duhen atdheut. Lufta për lirinë e tij kërkon jetën e tyre.
Ata ia dhanë që flaka e luftës çlirimtare të pushtojë shpirtrat dhe zemrat tona.
Ata ranë heroikishtë që populli të ngritet trimërishtë.
Ata e përqafuan luftën që atdheu ta gëzojë lirinë.
Ata sakrifikuan familjen që të jetojë kombi.
Madhështia e veprës së tyre nuk do të pajtohej me “pako” e kufizime
të lirisë sonë sepse idealet dhe shpirti ityre ishin: liria e plotë, pa kufizime e kushtëzime.
Ata ishin të vendosur për çlirim e bashkim sepse kishin bërë një vetëm një betim.
Atakishin vetëm një ideal- Shqipërinë e lirë dhe të bashkuar në terësinë e saj.