Mr. Ukshin Hoti

Adonisi te falenderoj per kete sjellje te keti shenime. E di nga BK se ti je personi me i duhur per kete teme andaj dhe shpresoj se do sjellesh te gjitha ato qe ti i ke per kete martir.

Dr.Ibrahim Rugova, meqë ishte kryetar i shumëfisht i “organeve përgjegjëse të Republikës së Kosovës” pa hezitim dhe zëshëm them se, ai është përgjegjësi kryesor politik “i alternativës shqiptare”, për burgosjen e tretë të Mr.Ukshin Hotit, për të cilin tashmë nëntë vjet, (qysh nga 16 maji 1999), kur u “lirua” nga burgu i Dubravës, nuk dihet asgjë për fatin dhe vendndodhjen e tij.

* * *
A ishin: Agim Zatriqi, Azem Vllasi dhe Ibrahim Rugova përgjegjës për burgosjen e parë dhe të tretë të Mr. Ukshin Hotit?!


Shkruan: Sheradin BERISHA

Pas demonstratave të mars - prillit 1981 regjimi komunist jugosllav ndërmori një fushatë të gjerë arrestimesh e burgosjesh ndaj organizatorëve të demonstratave si dhe në të njejtën kohë filloi diferencimin ideo-politik në të gjitha institucionet publike e me theks të veçantë në institucionet shkencore - akademike të Kosovës. Dhe, në shënjestër të këtij diferencimi gjithpërfshirës ishin padyshim dy institucionet më të rëndësishme: Instituti Albanologjik dhe Universiteti i Prishtinës.


Pamje nga demonstratat e pranverës së viti 1981

Prandaj, jo rastësisht KQ i LKJ-së dhe strukturat tjera pushtetore të këtij regjimi në Kosovë, Institutin Albanologjik dhe veçanërisht Universitetin e Prishtinës e quajtën si “Bastion të nacionalizmit dhe seperatizmit shqiptar”.

Derisa në Institutin Albanologjik në krye të komisionit për diferencim, të të gjithë intelektualëve shqiptarë që kishin dalë në mbrojtje të demonstratave studentore dhe të kërkesës “Kosova Republikë”, ishte emruar Sekretari i OTH të LKJ-së në këtë institut Ibrahim Rugova, Komiteti Krahinor, për mbikëqyrjen dhe diferencimin e profesorëve në Universitetin e Prishtinës kishte autorizuar: Azem Vllasin, Agim Zatriqin dhe Hajredin Hoxhën, kështu thotë Shemsi Reçica në një intervistë dhënë të përditshmes “Epoka e Re” në mars të vitit 2006. Shemsi Reçica, atëkohë ishte ligjerues në Katedrën e Filozofisë dhe të Sociologjisë pranë Fakultetit Filozofik të UP-së.



„Fillimisht kërkesat e studentëve janë përkrahur, me ndonjë përjashtim, nga të gjithë profesorët, gjatë bisedave të lira në grupe. Në ndërkohë UP - ja, përfshirë edhe Fakultetin Filozofik, u vërshua me punëtorë të sigurimit dhe aktivistë të LKJ-së dhe, në mbledhje të njëpasnjëshme, kërkohej nga ne, profesorët, që t’i pranonim vlerësimet e Komitetit Qendror të Jugosllavisë për demonstratat dhe t’i gjykonim demonstratat dhe kërkesat e tyre.”- thotë Prof. Shemsi Reçica.

Në këtë situatë ka ndryshuar qëndrimi i shumicës së profesorëve, për shkak të presionit mbi ta, nga ana e inspektorëve të UDB-së dhe aktivistëve të KK të LKJ-së dhe në fund kanë mbetur vetëm pesë profesorë që nuk i pranuan vlerësimet e KQ të LKJ-së se demonstratat kanë qenë armiqësore, nacionaliste – separatise, kundërrevolucionare etj., e ata ishin: Ukshin Hoti, Halil Alidemaj, Muhamet Tërnava, Shaqir Shaqiri dhe Shemsi Reçica.

Shemsi Reçicës i kujtohet mirë mbledhja e mbajtur në 19 nëntor 1981 në Fakultetin Filozofik dhe diskutimi i argumentuar i Mr. Ukshin Hotit që Kosova duhet të jetë Republikë. “Kur kemi mbajtur mbledhje në Fakultetin Filozofik, kanë qenë të pranishëm Azem Vllasi, Agim Zatriqi, Hajredin Hoxha, etj. Aty ka pasur edhe kërcënime, sharje, edhe me nanë kanë sharë ata ish funksionarë duke thënë se “këtu e kanë çerdhen demonstratat”- kujton z.Reçica.

Ish ligjeruesit në Katedrën e Filozofisë dhe të Sociologjisë, i kujtohen mirë veprimet antikombëtare të anëtarëve të Komitetit: Zatriqi, Vllasi e Hoxha në këtë mbledhje si dhe diskutimi i guximshëm i Prof.Ukshin Hotit në mbrojtje të studentëve dhe të kërkesës që Kosova të jetë Republikë.

„Pasi i gjykuan demonstratat, ata kërkuan fjalën e profesorëve, por rreth 20 minuta askush nga profesorët nuk e merrte fjalën. Ishin para një dileme të madhe. Kishin frikë, sepse diheshin pasojat. Pas atyre që i dënuan demonstratat fjalën e mori Ukshin Hoti, i cili tha: “Ne duhet të diskutojmë hapur për kërkesat e studentëve tanë” dhe vazhdoi diskutimin e tij. Midis të tjerave tha tekstualisht, fjalë për fjalë: “ Sa e di unë, në Jugosllavi, jo vetëm që nuk është zgjidhur në praktikë çështja shqiptare, por as teorikisht nuk është zgjidhur kjo çështje si duhet”, dhe filloi që këtë konstatim ta argumentojë nga pikëpamja e tij, nga shkencat politike. “Të gjithat shkrimet që janë botuar për çështjen kombëtare, tha ai, edhe ato nga pikëpamja juridike, edhe kushtetuta nuk e kanë zgjidhur as teorikisht çështjen shqiptare në Jugosllavi” dhe vazhdoi: “Unë mendoj që kjo është kërkesë e arsyeshme, e drejtë...”, dhe me një tonë të lartë përfundoi: “ Kosova duhet të jetë Republikë dhe ne duhet ta përkrahim Republikën”.

Gjatë diskutimit të Ukshinit, kujton Reçica, aktivistët e komitetit Azem Vllasi e Agim Zatriqi mbanin shenime dhe e kundërshtuan fjalimin e tij. “Më kujtohet sidomos Agim Zatriqi, të cilit, në atë qetësi të hekurt që u krijua pas fjalës së Ukshin Hotit, i kërcitnin dhëmbët nga shtrëngimi i nofullave. Pas përfundimit të mbledhjes, neve na arrestuan.”- përfundon Shemsi Reçica.

Dhe vërtet ndodhi arrestimi dhe burgosja e Ukshin Hotit, Halil Alidemajt, Shemsi Reçicës, Ekrem Kryeziut etj, të cilët u denuan si “Grup i intelektualëve”. Pas tetë muajve sa zgjati procesi i hetuesisë, u ngrit aktakuza PP. nr. 281/81, datë 31. V. 1982, Gjykata e Qarkut në Prishtinë, ngriti një trup gjykues të përbërë nga gjyqtarët Isak Nishevci, Ismet Emra e të tjerë, dhe në procesin gjyqësor të mbajtur më 21 korrik 1982 „në emër të popullit“ u denuan këta intelektualë:
- Halil Alidemaj me 11 vjet burg të rëndë;
- Ukshin Hoti me 9 vjet burg të rëndë;
- Ekrem Kryeziu me 8 vjet burg të rëndë;
- Mentor Kaçi me 7 vjet burg të rëndë;
- Halil Ratkoceri me 3 vjet burg të rëndë;
- Ali Kryeziu me 5 vjet burg të rëndë;
- Nezir Haliti me 2 vjet burg të rëndë;
- Shemsi Reçica me 7 vjet burg të rëndë; dhe
- Muharrem Fetiu me gjashtë muaj burg të rëndë.

Foto: Pamje nga gjykimi i grupit të intelektualëve, më 21 korrik 1982

Trupi gjykues, duke u bazuar paraprakisht në gjykimin politikë që ia kishin bërë këtij grupi intelektualësh, soji i keq Vllasi, Zatriqi, Hoxha etj., në aktgjykim ka konstatuar se ata kanë kryer vepruar “...vepra penale të drejtuara në rrëzimin e pushtetit të klasës punëtore dhe të punonjësve, thyerjen e “vëllazërim-bashkimit”, prishjen e barazisë së kombeve e të kombësive dhe ndryshimin antikushtetues të rregullimit federativ të RSFJ-së...” (!!!) sllogane këto që përsëriteshin në të gjitha aktakuzat dhe aktgjykimet e grupeve që dënoheshin asokohe.

Duke u bazuar në të dhënat e mësipërme del se përgjegjësit kryesor politik për linqimin dhe burgosjen e Mr.Ukshin Hotit dhe të tjerëve, në vitin 198, ishin:
- Azem Vllasi njëri nga ish-funksionarët më të lartë komunist të kohës,
- Agim Zatriqi njëri nga bashkëpunëtorët e UDB-së gjatë punës së tij në RTP, dhe anëtar i Komitetit Krahinor të LKJ-së ( Lexo këtu tekstin ku: Agim Zatriqi me sojin e tij Buxhovi, Hamiti, Kraja, Gunga, Aliu etj., ishin vënë falas në shërbim të UDB-së ). Agim Zatriqi aktualisht është drejtor i përgjithshëm i Radio Televizionit të Kosovës (RTK-së), qysh nga themelimi i këtij mediumi “100% i varur” nga UNMIK-u dhe institucionet vendore (!!!) dhe
- Hajredin Hoxha, i cili ka ikur nga kjo botë me faqe të zezë.

Pas daljes nga burgu, Mr. Ukshin Hoti kthehet në fshatin e tij të lindjes në Krushë të Madhe dhe rrethanat e kohës, atë e detyrojnë të izolohet në atë mënyrë që të mos mund të ndikojë në rrjedhat politike në Kosovë… Për nëntë vjet rresht (1985 – 1994) ndaj Mr.Ukshin Hotit, siç e thotë vet Ukshini, - është përdorur një ostracizëm … nga “elita intelektuale” shqiptare pro-titiste, e cila decenie me radhë ishte në shërbim të regjimit komunist dhe kundër intelektualëve atdhetarë që përpiqeshin të çliroheshin nga thundra e egër jugo(serbo)sllave.

Në kapërcyellin e viteve të 90-ta Mr.Ukshin Hoti ishte mjaftë aktiv në sensibilizimin e çështjes Kombëtare në përgjithësi dhe atë të Kosovës në veçanti, përmes shkrimeve të tija shkencore - politike, që botoheshin në revistat e kohës ”Alternativa”, “Demokracia Autentike” etj. Mr.Ukshin Hoti në aspektin politik, fillimisht do të angazhohet në Degën e LDK-së në Rahovec, mirëpo për shkak të injorimit që i bëhet atij nga Kryetari i LDK-së Ibrahim Rugova, vendos të tërhiqet nga kjo parti për të gjetur forma tjera të angazhimit politik.

Në vitet 1991 - 94 Ukshini merrë pjesë në shumë takime e tryeza të mbajtura në qytete, fshatra, UP etj., (shiko një foto këtu) dhe në disa simpoziume me karakter gjithëkombëtarë që u mbajtën në Shkup, Tetovë…, dhe aty i elaboron bindshëm tezat e tij tashmë të njohura politike, duke shtuar edhe një fakt me rëndësi, se në rrethanat e reja ballkanike, kur nuk ekzistonte tashmë shteti federativ siç ishte Jugosllavia, opcioni i vetëm rreth të cilit do të duhej të koncentroheshin Shqiptarët ishte bashkimi i gjithë kombit Shqiptar në Ballkan në një shtet të vetëm. Ky bashkim sipas Ukshinit, do të duhej bërë në mënyrë demokratike dhe paqësore, sepse do të ishte në interes të të gjithë rajonit.

Foto: historike e figurës emblematike Mr.Ukshin Hoti
Meqenëse atëkohë këto teza të Ukshinit, i përfaqësonte edhe një parti legale në Kosovë, Partia e Unitetit Kombëtar të Shqiptarëve(UNIKOMB-i) atëherë me propozimin e kreut të kësaj partie Mr.Ukshin Hoti pranon të bëhet Kryetar i saj. Pa humbur kohë ai harton një deklaratë politike të UNIKOMB-it, me të cilën do t´i bëhej me dije opinionit Shqiptar dhe atij ndërkombëtar, për aktivizimin, freskimin, rigjallërimin dhe luftën politike të kësaj partie për bashkimin e kombit në një shtet të vetëm në Ballkan.

• Lexo të plotë: Deklaratën politike

Mirëpo, çka ndodhi ?
Pikërisht, në kohën kur politikani dhe filozofi i shquar Ukshin Hoti po bëhej gati ta merrte në dorë timonin e kësaj partie, më 14 maj 1994 gjatë rrugëtimit nga Prizreni për në Prishtinë arrestohet nga policia serbe, e cila, siç do të merret vesh më vonë, kishte qenë në dijeni të plotë për aktivitetin e tij gjatë atyre ditëve.

Pas katër muaj e gjysëm hetimesh, saktësisht më 28 shtator 1994, në Gjyqin e Qarkut në Prizren - Mr.Ukshin Hoti, në bazë të aktgjykimit K.br.28/94 datë 28.IX.1994, dënohet me 5 vjet burg të rëndë. Dhe, si për çudi, po të lexohet me kujdes aktgjykimi, duket qartë, se gjyqtarja Nada Haxhi-Periq këtë dënim e ka mbështetur kryesisht në pohimet e fjalës mbrojtëse të Mr.Ukshin Hotit, se sa në provat materiale që i ka përdorur trupi gjykues gjatë këtij procesi të montuar politik. Prej gjashtë faqesh e gjysëm sa ka aktgjykimi, tri faqe i ka vetëm nga fjala mbrojtëse.

• Lexo të plotë: Fjalën e mbrojtjes së Mr. Ukshin Hotit

Është interesant të thuhet se, Mr.Ukshin Hoti në fjalën e tij të mbrojtjes, para gjyqit serbë, deklaron hapur se kush e ka arrestuar-burgosur dhe cili ishte shkaku i vërtet i mbajtjes së këtij gjykimi ndaj tij.

Ai, me këtë rast ka thënë: “Më ka arrestuar policia e Republikës së Serbisë, ndoshta me kërkesën e një pjese të alternativës shqiptare të Republikës së Kosovës. Shkaku i drejtpërdrejtë i këtij arrestimi sigurisht ka qenë frika iracionale e kësaj pjese të alternativës shqiptare se me shkuarjen time në Prishtinë në krye të UNIKOMB-it pas 9 vitesh të ostracizmit dhe të izolimit, do të çrregullohej baraspesha e forcave politike dhe do të krijohej një gjendje e paparashikueshme dhe e pakontrollueshme. Ky edhe është shkaku i vërtetë i mbajtjes së këtij gjykimi për të cilin personalisht kam besuar se nuk do të ndodhte. Besoj gjithashtu se gjykimi po mbahet me pajtimin e ndërsjellë të dy republikave ose të organeve të tyre përgjegjëse kompetente, gjersa shkaqet juridike që i përmban aktakuza s'mund të qëndrojnë absolutisht …" - përfundon citati.

E kreu i asaj pjese të “alternativeës shqiptare” për të cilën ka deklaruar Mr. Ukshin Hoti në mbrojtjen e tij, ishte padyshim Dr. Ibrahim Rugova.

Dr. Ibrahim Rugova në kohën e arrestimit dhe mbajtjes së procesit gjyqësor kundër Mr. Ukshin Hotit, në Prizren, ishte kryetar i “alternativës shqiptare” gjegjësisht ishte kryetar i disa “organeve me përgjegjësi politike”, përmes të cilave ka vënë nën kontroll gjithë aktivitetin e partive politike shqiptare në Kosovë dhe në viset tjera shqiptare në Maqedoni, në Mal të Zi e në Kosovën Lindore (Luginë të Preshevës).

Sa për ilustrim, Dr. Ibrahim Rugova ishte:

- Kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës;
- Kryetar i Këshillit të Përgjithshëm të Lidhjes Demokratike të Kosovës;
- Kryetar i Republikës së Kosovës;
- Kryetar i Këshillit Koordinues të Partive Politike Shqiptare në Kosovë;
- Kryetar i Këshillit Koordinues të Partive Politike Shqiptare në ish-Jugosllavi dhe
- Kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës.

[quote="LumLumi"]UKSHIN HOTI - ENCIKLOPEDIA E PERIPETIVE!

Enverizmi ose nacionalizmi i kuq shqiptar
Në një nivel më konkret, çështja do të mund të shtrohej edhe në mënyrë analogjike: ishte apo nuk ishte Adolf Hitleri një nacionalist gjerman? Nuk e dëshiroj krahasimin e Enverit me Hitlerin për shkak të përmbajtjes së kundërt të ideologjive të tyre. Por e zhveshur nga përmbajtja dhe besimet e kundërta, duket sikur analogjia është mjaft e qëlluar: Hitleri ishte një nacionalist gjerman në masën që fashizmi konsiderohet skajshmëri e fundit e një nacionalizmi të djathtë. Nacionalsocializmi i Hitlerit nuk mund të mos ishte skaji i fundit i djathtë i nacionalizmit gjerman. Duke e ndjerë Gjermaninë të poshtëruar me marrëveshjet e paqes së Versailles-it, ai kujtoi se duhej përmbysur i gjithë rendi ndërkombëtar, në mënyrë që Gjermanisë t'i sigurohej vendi i merituar në ato raporte. Rruga, natyrisht, u tregua absurde, por kjo atë nuk e bën më pak nacionalist gjerman. E bën një nacionalist paranoik gjerman, për shkak të rrugës që e ndoqi në realizimin e atij qëllimi, por edhe për shkak të karakterit të vetë qëllimit që ishte mjaft iracional. Ndërkaq, në masën që teoria nacionale e komunitetit e formuluar nga Lenini, dhe pastaj e plotësuar, dhe pjesërisht e aplikuar, nga Stalini, e zhvilluar gjer në konsekuencën e fundit, konsiderohet një skajshmëri e majtë nacionaliste, atëherë edhe Enver Hoxha nuk mund të mos konsiderohet një nacionalist i majtë i skajshëm shqiptar. I skajshëm, përsëri, për shkak të rrugës që e besoi dhe që u tregua njësoj absurde si edhe ajo e Hitlerit, por pa konsekuencat e së parës. Ma merr mendja se edhe ai e konsideronte Shqipërinë të poshtëruar me marrëveshjet që ishin rezultat i Konferencës së Londrës të v. 1912/13.Për aq më tepër, sepse e dinte, si gjithë të tjerët, se shqiptarët nuk kishin provokuar kurrfarë lufte, por se ishin viktimizuar për të shpëtuar Evropën nga lufta, nga e cila ajo gjithsesi nuk shpëtoi. Ai deri diku e besoi, por jo gjer në fund, teorinë e botës së tretë të Mao Ce Dunit. Mendoi se, duke e korrigjuar atë me aktivizimin e grupeve marksiste-leniniste në Evropë (e cila përkonte me besimin e Leninit për aktivizimin e proletariatit), do ta përmbyste sistemin e Evropës, dhe kjo do t'ia mundësonte atij realizimin e qëllimit nacional - bashkimin e trojeve shqiptare dhe të shqiptarëve në një shtet. Ndërkaq, theksimi i aspekteve militante të socializmit në Shqipëri, ose socializmi militant shqiptar, siç mund të quhet, ishte poashtu në funksion të kësaj. Do të ishte absurde të besohej se kjo ishte e zhveshur nga ndonjë qëllim i tillë dhe se ishte produkt i ndonjë sadizmi të veçantë të Enver Hoxhës ose edhe të nomenklaturës së tij politike. Ai, ndoshta njësoj sikurse edhe Hitleri, do të mund të quhej paranoik, por për shkak të absurditetit të rrugës që e besonte (përmbysjen e rendit në Evropë), dhe jo për shkak të qëllimit si të tillë, pasiqë nuk ma merr mendja të ketë ëndërruar ndonjëherë që përmes një Shqipërie etnike të sundonte tërë botën. Absurditeti i rrugës të cilën e besoi do të mund ta kualifikonte atë, duke e abstrahuar kohën në të cilën jetoi, si më tepër ose më pak të dëmshme për çështjen shqiptare (zgjidhjen e saj), por jo edhe si anacional. Ai besoi sinqerisht se ish-BRSS-ja është dashur t'i ndihmonte në qëllimet e tij nacionale. Në prizmin e këtij besimi, ai edhe e vlerësoi sistemin komunist, jo vetëm në ish-BRSS, por gjithkund, por për këtë mund të quhej i njëanshëm, subjektiv etj., por jo edhe anacional. Ndërkaq, si antikombëtar, do të mund të cilësohej në masën që besimet dhe aktivitetet e tij i shkaktuan dëme çështjes kombëtare, pavarësisht nga dëshira që t'i ndihmonte, por kjo sërish do të ishte një çështje tjetër më vete, pasiqë është pak e besueshme se Evropa vërtetë e ka ndjerë veten të rrezikuar nga besimet dhe aktivitetet e tij në fushën politike ose teorike. Është interesant se gjatë qëndrimit tim në Harvard (1978), njërit nga profesorët e vjetër që punonte në M.I.T. (Massachussettes Institut of Technology) iu kishte ngulitur në kokë ta mësonte mendimin tim intim për Enver Hoxhën. Mirëpo ai këtë e bënte në mënyrë pak si të çuditshme. Ishte një ekspert i njohur standard amerikan mbi çështjet e komunizmit dhe si duket, kujtonte se çdo zyrtar apo ish-zyrtar shqiptar në Jugosllavi, për të arritur në shkallën e një zyrtari, duhej patjetër të ishte jo vetëm një anti-enverist i përbetuar, por edhe të fliste keq për të si person. Ai nuk e dinte se unë kisha një mendim timin origjinal për këtë punë dhe se nuk kisha ndjerë nevojë ndonjëherë të deklarohesha në mënyrë të tillë. Për këtë shkak, për çdo mëngjes kur takoheshim, me rastin e shkuarjes në zyrë, pas përshëndetjeve formale, gjithnjë më pyeste se ç'mendoja për "crazy old man"-in?Ndonëse, e dija se amerikanët, fjalën "crazy" ngandonjëherë e përdorin për të shprehur simpati në kuptimin: "një plak i sertë" dhe jo "një plak i krisur", përsëri përdorimi i kësaj fjale më pengonte. Mirëpo e dija se sekretaresha e tij ishte me origjinë serbe dhe se mund të më shkaktonte ndonjë telashe kur të kthehesha në shtëpi, dhe për këtë shkak nuk dëshiroja t'i përgjigjesha. Megjithatë, ai nuk hiqte dorë nga qëllimi i vet dhe më ngacmonte në këtë drejtim sa herë që më takonte. E dija se ishte njëri nga këshilltarët e Presidentit Charter për çështjet e komunizmit dhe ky fakt ndikoi që edhe unë, nga ana ime, ta provokoja qëndrimin e tyre ndaj çështjes shqiptare. Shkuam në një kafe të afërt dhe e shtruam bisedën. Tha që fjalën "crazy" e përdorte ngaqë vazhdimisht e fascinonte fakti se një njeri i vetëm si ai e kishte izoluar një popull të tërë dhe e mbante të mbyllur. Kjo gjë e iritonte për shkak se nuk mund ta kuptonte arsyen. I dhashë të drejtë, por e pyeta nëse njëmend e dëshironin hapjen e Shqipërisë dhe ndryshimin radikal të politikës së saj? "Gjithsesi", - u përgjegj profesori plak. "Mirë" - thashë unë, - "kam bindjen se ai do të hiqte dorë fare nga komunizmi sikur Ju t'ia garantonit bashkimin e Kosovës me Shqipërinë". Kjo gjë e habiti, sepse nuk e kishte pritur, kurse unë nuk kisha kurrfarë haberi nëse Enveri njëmend do ta bënte një gjë të tillë. Natyrisht se ai u thirr në argumentin e keqësimit të raporteve me rusët, por nuk ishte i përqendruar në këtë çështje. U mendua bukur një kohë dhe pastaj m'u drejtua: "Mendoni se ai është një nacionalist?" "Par excellence", - thashë, -"një nacionalist i skajshëm i kuq shqiptar" - shtova. U kujtua sërish një kohë bukur të gjatë dhe pastaj tha se pajtohej plotësisht.E kishte shkruar një libër bukur të trashë për politikën dhe për ideologjinë shqiptare, por tani, tha ai, iu bënë të qarta shumë gjëra që i kishte kujtuar si të pashpjegueshme. Madje edhe më falënderoi për bisedën, përderisa unë e kisha hallin te sekretaresha e tij. Megjithatë, me rastin e kthimit nuk pata ndonjë konsekuencë. Më vonë bisedat e rastit me kolegët për tema delikate do të më kushtonin shtrenjtë. Megjithatë nuk pata mundësi të hiqja dorë nga e drejta ime për të menduar lirisht dhe për t'i shprehur ato kur pandehja se nuk do të lëndohej askush. E besoja si një të drejtë me rëndësi kapitale.

Frika evro-amerikane nga e panjohura
Desha të them se, në qoftë se kjo ishte kështu, dmth. ashtu siç e konstatoi akademik Qosja guximshëm më herët, se komunizmi në Evropë së bashku me variantin e vet enverist ndër shqiptarët kishte vdekur, atëherë nuk mbetej ndonjë arsye të mos flitej objektivisht mbi të: enverizmi si variant i komunizmit ka vdekur edhe si përmbajtje e shqiptarizmit, pikërisht sikur që vetadministrimi (vetëqeverisja socialiste) si variant i po atij komunizmi, ka vdekur edhe si përmbajtje e jugosllavizmit, por edhe e serbizmit. Andaj, nuk kam asnjë mundësi t'i kuptoj përpjekjet e ndryshme evroatlantike, që në forma të ndryshme angazhohen për autonomi, duke lejuar të mbetemi sërish nën tutelën sllave. Nuk e kam të qartë se cila formë e demokracisë do të mund të quhej demokratike, po qe se një populli të tërë, të madh sa shqiptarët, dhe jo vetëm gjysmës së tij (se edhe gjysma tjetër e dëshiron të njëjtën gjë), do t'ia mohonte të drejtën e vetëvendosjes? Në emër të çkafit do ta bënte një gjë të tillë?
Të ideologjisë? = Është konstatuar se ajo ka vdekur!
Të baraspeshës? = Konstatuam se është në vdekje e sipër (agoni) dhe se pikërisht vdekja e mendimit gjeopolitik është parakusht i domosdoshëm për bashkimin me sukses të Evropës.
Konstatuam = (gjithashtu), se pikërisht bashkimi në një shtet i popullit shqiptar është indikatori më i sigurt i tejkalimit (i vdekjes) të mendimit gjeopolitik, andaj edhe indikator i njëmendësisë së proceseve integrative. Për këtë shkak, po ashtu:
Konstatuam = se bashkimi në një shtet i trojeve dhe i popullit shqiptar është në vijën e trendit, të bashkimit të Evropës, dhe jo në kundërshtim, apo kundër tij. Andaj, mbetet se kjo gjë mund të kundërshtohet vetëm në emër të:
Frikës = nga e panjohura, ose të frenimit, apo të ngadalësimit të proceseve për hir të kësaj frike, por gjithnjë, duke e synuar mbisundimin e saj. Kjo gjë, natyrisht, në formën e saj më të keqe, do të arrihej me viktimizimin e sërishëm të shqiptarëve. Ndërkaq, në formën e saj më të mirë, të natyrshme, do të duhej të arrihej me të kundërtën e këtij viktimizimi - me bashkimin e tyre në një shtet të vetëm shqiptar.
Detyrë e shqiptarëve është që ta luftojnë edhe këtë frikë të Evroamerikës, që t'ia heqin atë. Me fjalë të tjera, së bashku me luftën për vete, do të jenë të detyruar të luftojnë edhe për Evropën, në mënyrë që ajo të mos "frikësohet" nga vetja. Mënyra më e mirë për ta arritur këtë do të ishte sikur ta detyronin Evropën që t'i respektonte edhe principet edhe qëllimet e veta të deklaruara, gjë që shqiptarët tashmë janë duke e bërë me forma dinjitoze të luftës paqësore apo edhe të luftës. Dëgjoj p.sh. se UÇK rigorozisht u përmbahet normave ndërkombëtare të luftës dhe për këtë më vjen mirë.

Nga libri i Ismail Kadares " Bised permes hekurash"

Jam Andi dhe veq sa jam regjistruar, nese po e postoj ket gabimisht, ju kerkoj falje.
Ku mund ta gjej Librin e Mr. Ukshin Hotit, nese nuk e kam gabim "Platforma e Pergjithshme Kombetare Shqiptare", apo Titullin e kam Gabim.
Sic e kam pas degjuar pak para luftes se fundit Kosove-shkini, ne nje emsion televiziv ( TVSH) ku ishin edhe Sabri Godo dhe disa te tjere qe nuk me kujtohet por e thonin se ky Liber "Platforma e Pergjithshme Kombetare Shqiptare, eshte Kurani Shqiptar. Nese mund te me drejtoni ku mund ta gjej qe ta blej.
Ju falenderoj shum.

Me respekt Andi

Ne ket artikull e pashe edhe emrin e Agim Zatriqit, ku tregohet se ka qene njeri i UDB-es... E une veq deshta te shtoj se kur pata shkuar ne Ambasaden Amerikane ne Shkup me sa me kujtohet ka qene viti Prill 2004 apo Tetor 2006 ( mund te gaboj vitet dhe kerkoj ndjese per kete) por kur ka qene Drejtor general i RTK sigurisht mund ta dini edhe ju te tjeret me mire se cili vit ka mund te jet 2004 apo 2006, ishim brenda Ambasades duke pritur per Interviste dhe Agim Zatricit i kam pare Pasaporten e serbise ne dore dhe Pasaporten e UNMIK-ut, ( dhe per kete nuk me quditi fakti aq shum edhe duke mos e njohur mir se kush ishte Agimi por isha i cuditur se pse Dinar shkaut ?) Denar te Macedonise dhe nje "deng" me Dinar t'shkive. Ai ishte edhe me kater apo pese persona te tjere, ku po shkonin ne nje vizit zyrtare ne Amerike. Une qysh atehere e kam urrejtur. Une nuk e paskam ditur kete me heret qe u permend per te dhe aktivitetin e tij Antishqiptare gjat viteve 1981 e tutje, por vetem qysh prej ketyre viteve qe i permenda ne Ambasaden Amerikane. M'u ngjall nje urrejtje per kete njeri, sepse nuk me dukej si shum i paster ky njeri, apo vetem e kisha nje parandjenje te tille, dhe kur mu dha rasti te takohesha me nje te aferm t'imin qe kishte punuar ne RTP si punetor Teknik, e pyeta per Agim Zatriqin dhe ai i afermi me tha se kush eshte duke perdorur fjalet me banale per te. Besoj se Instinkti im ishte i sakte. Kjo ishte hera e pare dhe e fundit ne jeten time qe e kisha shum afer fizikisht ket njeri. Artikull shkruesit ndoshta do t'i hyn ne pune kjo informate sado e vogel, e nese jo kerkoj ndjese qe ju mora kohen dhe mundin per ta lexuar. Ju pershendes perzemersisht.
Andi011