Papagalli mirënjohës

Papagalli i verdhë, që jetonte mes mijëra papagajsh të tjerë zhurmëmëdhenj dhe papagajve llafazanë, vendosi një ditë të bukur të shkonte për pushime në një vend ku të shijonte qetësinë dhe heshtjen. Do shkoj te turtujt, të cilët këndojnë nën zë. Pastaj, ata zogj kanë rregull në jetë! Çdo mëngjes, kur zgjohen, pastrojnë pendët; hanë mëngjes në lëndina të gjithë bashkë dhe bëjnë lodra kolektive. Papagalli i verdhë shijoi mes turtujve një lloj qetësie të mirë deri sa pas pak kohësh pati nostalgji për vendin e vet dhe vendosi të kthehej. Falënderoi turtulleshat zemërbuta, i përshëndeti dhe u nis në fluturim. Bëri disa rrotullime në shenjë lamtumire mbi atë oazë paqeje dhe, pikërisht në çastin kur po merrte rrugën e shtëpisë, vuri re se pylli kishte marrë zjarr dhe se vendi i turtujve rrezikohej nga flakët. Atëherë, papagalli i verdhë u zhyt në një liqen të vogël që shkëlqente nën rrezet e diellit, u njom me ujë sa mundi dhe fluturoi drejt zjarrit që flakëronte. Duke u shkundur, pikat e ujit që e mbulonin ranë mbi flakët. E përsëriti këtë veprim disa herë, deri sa zgjoi vëmendjen e Nënës Natyrë. - Si shpreson ta shuash një zjarr të tillë me ato katër pikat qesharake që ke ti?- Duhet të bëj diçka megjithatë. - iu përgjigj papagalli i verdhë. - Është çështje mirënjohjeje! Nëna Natyrë u mallëngjye. Dhe për të lavdëruar përpjekjen në shenjë mirënjohje të papagallit të verdhë, bëri që nga qielli të binte një shi i madh që e shoi zjarrin aq shpejt sa nuk tregohet.

burimi:/zeri.info/