Gjeli dhe dhelpra këmbëngulëse

Gjeli po këndonte mbi një pemë. - Ej, ç’bën atje lart? - thirri dhelpra.
- Këndoj, - iu përgjigj gjeli. - Nuk po më dëgjon? - dhe bëri një kikirikii që i ngjasonte me zhurmën e një motoçiklete.
- Nuk mund të këndosh më fort? Ose më mirë të zbresësh pak më poshtë se nuk të dëgjoj aq mirë?
Gjeli zbriti mbi një degë shumë afër tokës. Ia filloi përsëri këngës. Pas një kikiriki të fuqishme, ranë disa gjethe, krimbat, milingonat e grerëzat ikën nga sytë këmbët. Në një çerdhe harabelash tri vezë u çanë papritur.
- Nuk arrij të dëgjoj akoma aq mirë tingujt e ëmbël, që sigurisht janë ajka e notave të tua të pakrahasueshme të zërit të grykës, - i tha dhelpra.
Atëherë, gjeli zbriti akoma më afër tokës dhe mbylli sytë, ashtu si bëjnë tenorët para se të arrijnë notat e larta.
Tani mund ta vazhdoni ju fabulën dhe të na tregoni se si gjeli me sy të mbyllura u kap nga dhelpra me një të kërcyer. Gjërat shkuan tamam kështu. Dhelpra e hëngri gjelin. Por e dini se ç’tha më pas?
- Nuk kishte kripë sa duhet!