Maçoku plak

Një herë e një kohë, jetonte një maçok shumë dinak dhe i shpejtë dhe, mjerë ai mi që guxonte t'i dilte përpara.
Në asnjë mënyrë nuk i shpëtonte. Me një te kërcyer, e përlante me thonj.
Ishte bërë, siç thuhet, frika dhe tmerri i minjve të asaj shtëpie, por dhe i gjithë vendit rreth e rrotull.
Ky sukses që kishte ne gjuetinë e minjve, e kishte bërë mendjemadh dhe egoist.
-Mua nuk më shpëton asnjë mi!- u thoshte maçokëve të tjerë kur i binte rasti t'i takonte në rrugë.
-Asnjë ditë nuk më shkon kot pa e përlarë ndonjë. Nuk mbaj mend të kem patur ndonjëherë uri në jetën time.
Mirëpo, dikur, u plak edhe maçoku ynë. Filloi të mos shohë mirë, të mos nuhasë më si më parë, të mos dëgjojë dhe, çështë më e keqja e të gjithave, të mos luante dot nga vendi. Rrallë e tek zinte ndonjë mi, ndonjë mi plakush, siç ishte dhe ai vetë...
Maçokët e tjerë tani filluan ta vinin në lojë.
- Çkemi?!- i thoshin.
- Kemi marrë vesh se në shtëpinë tënde ka shumë minj dhe nuk ta kanë frikën. U plake, mor i shkretë!
-Unë?!- thoshte maçoku plak. -U jap fjalën se brenda pak ditëve nuk do të ketë asnjë mi në shtëpi...
-Bah! Dhe... Si do t'i zbosh?
-Nuk do t'i zboj. Do t'i kullufis!
-Dhe, si nuk i kullufite gjer më sot?
-Mos u bëni merak. Keni për të parë se kush jam unë!
Atë ditë, maçoku plak u kthye në shtëpinë e vet dhe po përpiqej të gjente mundësinë për të shfarosur minjtë.
Dhe mendoi një... plan dinak. U fut në një thes me miell, u kthye djathtas e majtas
dhe u bë i tëri i bardhë. "Tani që do të vijnë minjtë të hanë miell, u mendua, ashtu siç jam bërë, i bardhë, nuk do të më dallojnë dhe do t'i përlaj..."
Nisi të lëpijë buzët. Ishte i sigurt se minjtë do të binin në kurthin e tij. Me këtë plan do të ngopej përsëri me minj.
Mirëpo... maçoku plak harroi bishtin jashtë thesit! Minjtë e kuptuan dhe ua mbathën këmbëve!
Kështu, maçoku plak mbeti prapë i uritur dhe nuk guxoi të dalë më në rrugë dhe të ngërdheshej siç kishte bërë shpesh.